Siteseein.gr Blog

Συναυλία Madonna με προβλήματα(κι)

Τελευταίο νέο σχετικά με Madonna είναι αυτό που έγραψε ο Σίμος Κοσμετάτος στο twitter. 

Η απεργεία των τελωνειακών εκτός όλων των άλλων (όπως πχ την έλλειψη καυσίμων) μάλλον δημιουργεί προς το παρόν προβληματάκι στην συναυλία. Φαντάζομαι ότι σύντομα θα λυθεί το θέμα και δεν θα ρεζιλευτούμε…

Όλα τα χε η Μαριωρή…

…οι ποδηλατόδρομοι της λείπανε! Πριν μου τα χώσετε όλοι οι ποδηλατιστές να πω πως είναι σίγουρα μία καλή κίνηση του δήμου Αθηνών αλλά πάμε να φτιάξουμε αυγολέμονο χωρίς λεμόνι. 3 εκ. ευρώ η δαπάνη!
Μάιστα! Κατά τ’ ‘αλλα το οδικό δίκτυο πραγματικά είχε ανάγκη από ποδηλατόδρομο!!
Εν τω μεταξύ ακούγονται και φήμες για ενοικίαση ποδηλάτων σύμφωνα με τα πρότυπα ευρωπαιικών χωρών! Μουχαχα!!! Ε ρε γλέντια!
Θεωρώ γελοίο το γεγονός να προβαίνουμε σε ηλίθιες κινήσεις φθηνού εντυπωσιασμού όταν οι δρόμοι είναι για τα μπάζα. Για να μη μιλήσω για την έλλειψη σταύθμευσης, θα μου πει κάποιος πολύ σωστά ας παίρνουμε όλοι ΜΜΜ (μουχαχα μουχαχα), ας έχει κάθε οικογένοια λιγότερα τουτού (μουχαχα, μουχαχα, μουχαχα), τέλος πάντων είμαστε απάλευτοι σε μερικά θέματα, ανεπίδεκτοι μαθήσεως, ο έλληνας πάντα θα παίρνει το αμαξάκι του,οπότε είμαστε πανάξιοι της μοίρας μας.
Ξαναλέω οτι ωραίο ακούγεται ο ποδηλατόδρομος αλλά ΔΕΥΤΕΡΕΎΩΝ!! Φτιάχτε ρε ζωντόβολα δρόμους της προκοπής όπου δε χρειάζεται να κάνεις ζιγκ ζαγκ για να μη σπάσεις το αμάξι από τις τρύπες του δρόμου και να μην γίνεται γυαλί ο δρόμος με την πρώτη ψιχάλα και μετά φτιάχτε δρόμους και για πατίνια! ΤΡΟΜΠΕΣ!
Αλλά βέβαια, εδώ που ζούμε το ανάποδο είναι καθεστώς, πρώτα φτιάχνεις πάπια ογκρατέν και μετά μαθαίνεις να τηγανίζεις αυγό.

Ποδηλατόδρομοι στην Αθήνα

Διαβάζω στο blog του υπουργού Κωστή Χατζηδάκη:

Την Πέμπτη δώσαμε συνέντευξη τύπου στο Υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών μαζί με το δήμαρχο Αθηναίων, τον κ. Κακλαμάνη, όπου ανακοινώσαμε την κατασκευή, με χρηματοδότηση από κονδύλια του Υπουργείου Μεταφορών και Επικοινωνιών, δύο ποδηλατοδρόμων. Ο πρώτος αποτελεί ένα μεγάλο τόξο μήκους 13 χλμ, που συνδέει δύο πάρκα, της σχολής Χωροφυλακής στη Λεωφόρο Μεσογείων και το πάρκο των Ιλισίων, μέσω του Μητροπολιτικού Πάρκου στο Γουδί, της Πολυτεχνειούπολης και της Πανεπιστημιούπολης. Είναι περιοχές προστατευμένες από το αυτοκίνητο, προκειμένου να μπορέσει ο πολίτης να εξοικειωθεί σταδιακά με τη χρήση του ποδηλάτου. Ο δεύτερος ποδηλατόδρομος συνδέει το κέντρο της Αθήνας με τη θάλασσα. Έχει μήκος 8,4 χλμ και ξεκινά από το Παναθηναϊκό Στάδιο για να καταλήξει στο Φαληρικό όρμο, ακολουθώντας πεζόδρομους και δρόμους ήπιας κυκλοφορίας. Η διάρκεια υλοποίησης του έργου υπολογίζεται σε 2 χρόνια και ο προϋπολογισμός ανέρχεται σε περίπου 3 εκ. ευρώ, τα οποία θα συγχρηματοδοτηθούν από ευρωπαϊκούς πόρους. Και επειδή θέλουμε το ποδήλατο να μπει πραγματικά στην καθημερινότητά μας ως εναλλακτικός τρόπος μετακίνησης, η κατασκευή ποδηλατοδρόμων θα συνοδεύεται από υποστηρικτικά μέτρα. Έτσι ο ΗΣΑΠ σύντομα θα έχει έτοιμες δέστρες σε όλους τους σταθμούς της γραμμής καθώς και ειδικές ράμπες για την κύλιση των ποδηλάτων. Αντίστοιχα το μετρό θα τοποθετήσει δέστρες σε όλους τους σταθμούς του και θα προχωρήσει σε μελέτη για την ασφαλή είσοδο των ποδηλάτων στους συρμούς.

Η φράση “ποδηλατόδρομοι στην Αθήνα” ακούγεται σαν αστείο αλλά ελπίζω να υλοποιηθεί το παραπάνω έργο. Περίπου 21 χλμ ποδηλατόδρομοι νομίζω ότι είναι μια πάρα πολύ καλή αρχή. Το ποδήλατο στο εξωτερικό έχει μεγάλη αποδοχή και τελευταία ακούγεται όλο και περισσότερο στην Ελλάδα.

Καλό θα ήταν κάποια στιγμή να συζητηθεί επίσης και το θέμα να γίνουν και ποδηλατολωρίδες. Καταλαβαίνω ότι υπάρχει μεγάλη δυσκολία για αυτό αλλά τουλάχιστον ας γίνουν όπου είναι εφικτό. Π.χ. στον Πειραιά που μένω όταν ένας δρόμος έχει δύο λωρίδες και η μία είναι για τα λεωφορεία η κατάσταση είναι ήδη χάλια για να μπορεί κάποιος να ζητήσει και λωρίδα για το ποδήλατο. Αφήστε που με την παιδεία που έχουμε άντε να δούμε ποιος θα σέβεται τους ποδηλάτες.

Το θέμα είναι όμως ότι έστω αυτοί οι δύο ποδηλατόδρομοι είναι μια καλή αρχή. Από το τίποτα που έχουμε τώρα κάτι είναι κι αυτό.

Άντε να πάρουμε όλοι ποδήλατα να πηγαίνουμε βόλτα στην παραλία :Ρ

Έκθεση βιβλίου στην Αθήνα 2008

Όπως κάθε Μάη έτσι και φέτος, η έκθεση βιβλίου στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου ξεκινάει από σήμερα 8 Μαΐου και θα παραμείνει ανοικτή μέχρι και τις 20 Μαΐου.

Είναι η 31η έκθεση βιβλίου που διοργανώνεται και όπως αναφέρεται θα υπάρχουν εκτός από τις συνηθισμένες συναντήσεις με συγγραφείς, αρκετές διαδραστικές εκδηλώσεις μέσω νέων τεχνολογιών και ίντερνετ. Σκοπός είναι η νέα εποχή-νέα γενιά να καταλάβει ότι και το βιβλίο είναι μέρος της νέας εποχής και όχι πια ξεπερασμένο.

Με την τελευταία πρόταση θα συμφωνήσω. Μπορεί να έχουν ξεκινήσει προσπάθειες αντικατάστασης του βιβλίου (amazon kindle) αλλά ακόμα το βιβλίο είναι πολύ πιο διαδεδομένο και πολύ πιο ευχάριστο για διάβασμα από οτιδήποτε άλλο.

Εσείς τι λέτε;

Κλήσεις από Δημοτική Αστυνομία

Λοιπόν, καταρχήν μην παρκάρετε Πλατεία Αβυσσινίας! Στο Θησείο! Μαλακία μου μεγάλη δεν έχω ξανακάνει άλλη! Οσοι γνωρίζετε δώστε τα φώτα σας! Υπάρχει η φήμη οτι γενικά στην Δημοτική αστυνομία μοιράζουν κλήσεις κι όποιος τσίμπησε τσίμπησε! Κοινώς οι περισσότεροι τις γράφουν στα παπάρια τους!

Ξέρει κανείς από πρώτο χέρι τι παίζει; Να την γράψω και γω εκεί που δε πιάνει μελάνι ή να πάω να την πλερώσω; Ιδού η απορία.

Έκθεση βιβλίου στην Αθήνα 2007: 3-14 Μαίου

Athens 2006

Η Αθήνα άρχισε να διογκώνεται, όπως όλοι γνωρίζουν, μετά την κατοχή. Άρχισε να εμφανίζεται η τότε πρωτόγνωρη αστυφιλία και και κατα συνέπεια δημιουργήθηκε η αδήρητη αναγκαιότητα αστικού σχεδιασμού της πρωτεύουσας προκειμένου να ανταποκριθεί αυτή στις ιδιάζουσες νέες απαιτήσεις. Ο σχεδιασμός πρόκειται για μια διαδικασία καταμερισμού -ουσιαστικά- των λεγόμενων χρήσεων γής στο χάρτι. Με άλλα λόγια καθορίζονται τί τύπου κτίσματα(κατοικίες, αθλητικά κέντρα, εμπορικά κέντρα, κέντρα αναψυχής) θα τοποθετηθούν στην εκάστοτε έκταση γής(όσοι έχουν ασχοληθεί με το SimCity θα κατανοούν πιθανώς καλύτερα τον όρο “χρήση γής”). Το κρατικό ταμείο όμως δεν εδύνατο να προωθήσει τον αστικό σχεδιασμό της Αθήνας. Και γι’ αυτό, η δόμηση της πρωτεύουσας έγινε βασισμένη στη μέθοδο της αντιπαροχής, μάλιστα με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου. Η ταχύτατη αυτή επέκταση, όπως είναι ευνόητο, συνέθεσε μια πόλη η οποία υστερεί άλλων “σχεδιασμένων”, όπως είναι πολλές ευρωπαϊκές όπως το Παρίσι και το Βερολίνο. Εντούτοις, η αυθόρμητη αθηναϊκή ανάπτυξη έχει φέρει στην επιφάνεια και αρκετά θετικά στοιχεία για τη ζωή των κατοίκων της, τα οποία επίσης θα αναφέρω παρακάτω.

Θέλοντας να ξεκινήσω αναφερόμενος σε κάποια προβλήματα που συνυφαίνουν με τη ραγδαία ανάπτυξη της Αθήνας, τα παραθέτω:

Η πυκνώτατη δόμηση. Προκαλέι επιμέρους προβλήματα τα οποία καθιστούν δυσμενή την πόλη. Οι οχλήσεις είναι παντού, είτε είναι σε μορφή ηχητικής είτε οπτικής είτε ατμοσφαιρικής ρύπανσης. Το οδικό δίκτυο είναι ανήμπορο να υποδεχτεί την τεχνολογική ανάπτυξη στον τομέα της μεταφοράς. Το «μπαμ» της κυκλοφορίας των οχημάτων οξύνει και τα προαναφερθέντα προβλήματα της ρύπανσης. Τα δίκτυα ομβρίων και ακαθάρτων είναι επίσης ελαττωματικά, πραγματικότητα που αποδεικνύεται από τις συχνές πλημμύρες που παρουσιάζονται στις ανάλογες καιρικές συνθήκες. Οι χώροι απωμιδής των απορριμάτων είναι περιορισμένοι. Τα πάρκα είναι ελάχιστα (αντιστοιχούν σε 2.5-3.5 τμ. ανά άτομο).

Η απουσία αρχιτεκτονικής τέχνης. Η αδιάκοπη λυσσαλέα και «εργολαβική» ανάπτυξη της πόλης δεν άφησε περιθώρια στην αρχιτεκτονική δράση. Υπάρχει μονοτονία λόγω της ομοιογένειας των κτηρίων και κατ’ επέκταση η Αθήνα ωχρειά από αισθητικής άποψης. Λίγα δείγματα αξιόλογου αρχιτεκτονικού έργου υπάρχουν. Αξίζουν ίσως αναφοράς μεταπολεμικά έργα όπως το Στρογγυλό Σχολείο του Ζενέτου καθώς και το Δημοτικό Σχολείο του Λυκαβηττού και η Διαμόρφωση του χώρου περί της Ακρόπολης του Πικιώνη, τα οποία εξωραϊζουν σε ιδιαίτερο βαθμό τις περιοχές όπου αυτά βρίσκονται.

Πάρ’ αυτα, επειδή δε θέλω να κλείσω το κύριο σώμα του κειμένου μου με μιζεραμπίλικο τόνο, αναφέρομαι και στην ωραία πλευρά της Αθήνας:

Οι χρήσεις γής της είναι μικτά κατανεμημένες. Σε ανεπτυγμένες πόλεις άλλων ευρωπαϊκών χωρών για παράδειγμα, είναι δυνατό να υπάρχουν εκτάσεις εκατοντάδων ή χιλιάδων στρεμμάτων που φιλοξενούν μόνο κατοικίες. Σε τέτοιες εκτάσεις είναι αδύνατο να συναντήσει κανείς χώρους αναψυχής ή αγορές. Οι κάτοικοι είναι αναγκασμένοι να διανύουν μεγάλες αποστάσεις προκειμένου να φτάσουν σε εκτάσεις που φιλοξενούν μόνον καταστήματα ή κέντρα εκτόνωσης προκειμένου να καλύψουν τις ανάλογες ανάγκες τους. Στην Αθήνα, όπως και σε κάθε ελληνική πόλη, αυτό δεν ισχύει κατά το προφανές. Τους αστούς, μας έχει διευκολύνει η έλλειψη αστικού σχεδιασμού σε τέτοια ζητήματα.

Επίσης, η έλλειψη αστικού σχεδιασμού, δεν επέτρεψε την καλλιέργηση ρατσιστικής συνείδησης στους Έλληνες. Διότι, αν οι μετανάστες ερχόντουσαν σε τόπο αστικά σχεδιασμένο, αμέσως θα τοποθετούνταν σε προάστια αρκετά απομακρυσμένα από το κέντρο της πόλεως. Θα προκαλούνταν έτσι φαινόμενα ιδρυματοποίησης(βλέπε γκέτο) τα οποία θα συνέβαλαν οπωσδήποτε σε αύξηση των δεικτών εγκληματικότητας(δεν είναι τυχαίο που σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες η Ελλάδα είναι η πιο ασφαλής ευρωπαϊκή χώρα). Στην Αθήνα, ο Πακιστανός ή ο Αλβανός μετανάστης, για παράδειγμα, μπορεί να μένει στον όροφο κάτω από εσάς. Δεν ισχυρίζομαι ότι κανείς από εσάς δε φέρει κάποια υποβώσκουσα ρατσιστική διάθεση. Όμως αυτή είναι μακράν ηπιώτερη από τη ρατσιστική διάθεση των Γάλλων ή των Γερμανών.

Με βάση τα στοιχειώδη που μόλις ανέφερα, θα ήθελα τώρα να παρεμβάλλω την άποψη ενός πανεπιστημιακού αρχιτέκτονα, του Δημήτρη Φιλιππίδη, για την Αθήνα: «Πιστεύω ότι η πόλη του μέλλοντος είναι ένας τόπος σαν κι αυτόν εδώ, σαν την Αθήνα, που προσφέρει άπειρες δυνατότητες: όσο μεγαλύτερη είναι η ποικιλία της τόσο πιο όμορφη είναι η ζωή σε αυτήν. Προσωπικά σιχαίνομαι τις ομοιογένειες και τις ομοιομορφίες. Ελπίζω να έχει ωριμάσει η κοινωνία και να μην προσπαθήσει να τα κάνει όλα ίδια, να μην ομογενοποιήσει την πόλη. Να μάθουμε να σεβόμαστε τον άλλο, να τον αναγνωρίζουμε. Η σχέση μας με την πόλη είναι η σχέση με τον άλλον, αυτόν που έχουμε απέναντι μας. Δυστυχώς, έχουμε ένα ρατσισμό απέναντι στην πόλη, μιλάμε για πράγματα που θεωρούμε λάθος, που πρέπει να φύγουν, χρησιμοποιούμε μεταφορές από την Ιατρική: μιλάμε για καρκίνους, αρρώστιες, εγχειρήσεις, αναπλάσεις… Ελπίζω κάποτε να απαλλαγούμε από αυτό και να δούμε την Αθήνα σαν αυτό που πραγματικά είναι, να δεχτούμε ο,τιδήποτε υπάρχει μέσα της και να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε γιατί υπάρχει, με τί συνδιάζεται.»

Πειραιάς εναντίον Αθήνας

Εδώ μέσα, όλοι όσοι γράφουμε είμαστε Πειραιώτες και ολυμπιακοί. Πλήν του Tsita που είναι πάνθηρας και από τη Νέα Σμύρνη. Λοιπον, μεταξύ εμού και των άλλων μετόχων αυτής εδώ της σελίδας υπάρχει μια διαφωνία που μας “διαφοροποιεί”: είναι ο Πειραιάς κομμάτι της Αθήνας ή αυτό δεν ισχύει; Θα μπορούσε ο Πειραιώτης ως τουρίστας στη Γερμανία να έλεγε στον αυτόχθονα πως κατοικεί στην Αθήνα; Θα ήταν αυτό παράλογο και γελοίο συνάμα; Εγώ ισχυρίζομαι πως επί της ουσίας δεν θα ήταν καθόλου παράλογο. Διότι αν κανείς αντικρύσει αεροφωτογραφικά την ευρεία περιοχή της Αττικής, μετά μεγίστης δυσκολίας θα μπορέσει να ξεχωρίσει τον Πειραιά με ακρίβεια. Αν κανείς όμως προβεί στην ίδια κίνηση για να δείξει με το δάχτυλο πχ. τη Χαλκιδική, δε νομίζω πως θα συναντήσει παρόμοια δυσκολία. Ο Πειραιάς απέχει από την Αθήνα όσο η κουζίνα από το WC. Είναι με άλλα λόγια δωμάτιο μιας κατοικίας, της κατοικίας των Αθηνών. Ο αττικός, ή αλλιώς αθηναϊκός ουρανός είναι πάνω από τα κεφάλια όλων όσων περνούν τη ζωή τους στη μεγάλη σκατιέρα του λεκανοπεδίου. Στα ίδια σκατά ζούμε τα πέντε εκατομμύρια κορόιδα. Τί Πειραιάς, τί Αθήνα;
Ο Bigmouth, o Toolman και ο Dimitris μετά βδελυγμίας προασπίζονται πως είναι ξεχωριστοί τόποι η Αθήνα και ο Πειραιάς. Όπως είναι η Λάρισα και η Καλαμάτα. Το Κεμπέκ και το Γιοχάνεσμπουργκ. Μπούρδες. Δεν είναι έτσι τα πράματα. Όσοι συμμερίζονται απόψεις σαν ετούτη είναι σουρουκλεμέδες. Παραθέτω κάποια επιχειρήματά τους:
-Είναι διαφορετική η κουλτούρα και κατά προέκταση η νοοτροπία των κατοίκων. Άλλη ομάδα προσκυνούν οι Πειραιώτες από τους Αθηναίους(γεννημένη από τα σπλάχνα των απλούστερων λαϊκών στρωμάτων σε αντιδιαστολή με την τριφυλλοφόρα-όπως την αποκαλεί ένας δικηγόρος σ’ έναν σταθμό της τηλεόρασης- αλήθεια που δεν μπορώ να αμφισβητήσω).
-Ο Πειραιάς ώς πιο εργατογενές μέρος διαθέτει λαϊκότερες συνοικίες από εκείνες της Αθήνας. Έχει το στοιχείο της «γειτονιάς» σε κάθε χιλιοστό της έκτασής του. Και αυτό αναμφισβήτητα ισχύει. Όσοι ζείτε από τη Νέα Σμύρνη μέχρι τη Νέα Ερυθραία κατεβείτε μια μέρα με το αυτοκίνητο στα Καμίνια, στην Αγία Σοφιά και σε περιοχές πιο αναβαθμισμένες όπως το Χατζηκυριάκειο και η Καλλίπολη και αυτό θα το διαπιστώσετε.
-Διοικητικά ο Πειραιάς δεν έχει σχέση με την Αθήνα. Ο Δήμος Πειραιά είναι κέντρο της νομαρχίας Πειραιά και νήσων που είναι άλλη από τη νομαρχία Αθηνών. Ισχύει και αυτό.
Όλα τούτα ισχύουν δηλαδή. Αλλά δεν πείθουν ότι Πειραιάς και Αθήνα δεν είναι ενιαία πόλη(με την ουσιαστική έννοιά της και όχι με την έννοια του γενικού πολεοδομικού σχεδίου):
-Διότι για να πάς από τον Πειραιά στην Αθήνα συχνάκις χρειάζεσαι λιγότερο από δεκαπέντε λεπτά.
-Γιατί όσο κυριάρχο και να είναι το στοιχείο της γειτονιάς στους δήμους Πειραιά, Νίκαιας, Κορυδαλλού, Κερατσινίου, Δραπετσώνας και δε συμμαζεύεται, πολλά σημεία των προαναφερθέντων διόλου διαφέρουν από συνοικίες του Αιγάλεω, της Καλλιθέας, του Παγκρατίου ή της Καισαριανής. Κι εκεί υπάρχουν λεωφόροι που είναι “καρμπόν” των λεωφόρων μιας πειραιώτικης συνοικίας.
-Γιατί τα αυτοκίνητα στους δρόμους της Αθήνας φέρουν τα ίδια αρχικά στους αριθμούς κυκλοφορίας τους με τα αυτοκίνητα στους δρόμους του Πειραιά.
-Γιατί και ο Πειραιώτης θεωρεί εαυτόν πρωτευουσιάνο. Και η Αθήνα είναι η πρωτεύουσα της χώρας.
-Και γιατί εκ των πραγμάτων η νοοτροπία των κατοίκων της πρωτεύουσας δεν είναι σε κανέναν από τους δήμους της όμοια. Οι κάτοικοι της Κηφισιάς δε φέρονται απαξιωτικά σε κατοίκους του Παγκρατίου; Φέρονται. Λένε «Παγκράτι» και ξινίζουν τα μούτρα τους. Νομίζουν ότι είναι ΒΠ Λουδοβίκοι(Δεν είναι Λουδοβίκοι. Μαλάκες είναι)! Ο κάτοικος του Ν. Φαλήρου έχει επίσης όμοια συμπεριφορά απέναντι στον κάτοικο της Δραπετσώνας. Έτσι είναι. Οι διαφορές κουλτούρας που θεωρούνται ότι καθιστούν τον Πειραιά μας μιαν άλλη πόλη ωφείλονται στις κοινωνικές ανισότητες και στην κοινωνική διαστρωμάτωση που κάθε αστικό κέντρο παρουσιάζει.
Με τα όσα γράφω τόσην ώρα προσπαθώ να σας πείσω πως η Αττική είναι η Αθήνα. Ότι ο Πειραιάς ανήκει στο αστικό κέντρο που φέρει το όνομα «Αθήνα». Πως στ’ αυτιά πολλών ηχεί το ίδιο η φράση «μένω στην Καλλιθέα» με τη φράση «μένω στο Νέο Φάληρο». Γιατί είναι και οι δύο δήμοι ενός ενιαίου αστικού κέντρου.
Σίγουρα νοερά και ο Πειραιάς είναι ένας πιο ογκώδης λίθος κάθε άλλων όσων απαρτίζουν την Αθήνα. Διαθέτει το μεγάλο λιμάνι και έχει μεγάλη ιστορία. Και επειδή αξιζει, αναφέρω ότι στον Πειραιά γεννήθηκε ο πατέρας της ρυμοτομίας, ο Ιππόδαμος ο Μιλήσιος(εξ’ ου και η πλατεία Ιπποδαμείας στον Πειραιά).
Η καθημερινότητα όμως είναι ίδια σχεδόν παντού στο Λεκανοπέδιο. Γι’ αυτό, όποιος είναι Πειραιώτης μπορεί καμιά φορά να δηλώνει «Αθηναίος πρωτευουσιάνος». Όταν βρίσκεται -ας πούμε- στην περιφέρεια.Καλή ψήφο στις εκλογές που έρχονται. Να ψηφίσετε όλοι το Βεργή! Είναι πιο κατάλληλος από κάθε άλλον κερατά σαν τον Ψωμιάδη! Και να μην τοπικίζετε παιδιά! Γαμώ την Αθήνα σας! Χα χα χα χα χα!
*
Όσοι έχετε Google Earth μπείτε. Εστιάστε και θα δείτε ότι δε γράφει “Πειραιάς”, “Αττική” και άλλα κουραφέξαλα’ “Αθήνα” γράφει. “Athinai”!

Έκθεση βιβλίου στην Αθήνα