Siteseein.gr Blog

Επιτέλους κάτι που με συγκίνησε τόσο ώστε να “ξε-μουχλιάσω”, να “ξε-σνομπάρω” και να “ξε-κουβαλήσω” να κάνω μια ανάρτηση σε αυτό το χιλιοταλαιπωρημένο blogίδιο!

2 μήνες σχεδόν περίμενα αυτό το live, εκ των οποίων τις τελευταίες 2 βδομάδες ήμουν σίγουρος ότι δεν θα πάω, γιατί τα άλλα τα ρεμάλια απαξίωναν να παραβρεθούν και να με συνοδεύσουν – ο καθένας για τους δίκους του λόγους.

Τέλος πάντων, η ουσία είναι ότι πήγα, και όχι μόνο αυτό, αλλά ήταν και ακριβώς όπως περιμενα: αναπάντεχα εξαιρετικοί!!!

Άψογοι προς το κοινό τους και Εγγλέζοι(!) στο ραντεβού τους, βγήκαν ακριβώς (μα ακριβώς) 9.30, και έπαιξαν ασταμάτητα για 1.5 ώρα. Εντάξει, θα μπορούσαν να παίξουν κι άλλο, αλλά σε τελική ανάλυση, ποιος παίζει πάνω από 1 ώρα και 30 λεπτά; Ούτε οι Lamb of God δεν τα κάνουν αυτά! Χο χο χο!!

Ήχος τέλειος, πειραματισμοί με synthάκια από τον Urbanowicz  απόλυτα πετυχημένοι, και μια βαθιά, μπάσα, αισθαντική φωνή (σαν του Τoolman) από τον κ@υλωτ!κό Tom Smith, συνέθεταν το σκηνικό!

Τέρμα τα λόγια, ήρθε η ώρα για το mainstream (έτσι όπως κατάντησε) πλην κλασσικό και εξαιρετικό Munich, αν και έλεγα να βάλω από το In this light and on this evening, το ομώνυμο ή το Bricks and Mortar, που ήταν επίσης πολύ δυνατά!

Τέλος εποχής για τους θρύλους του ροκ. Νά που κάποτε όλα τελειώνουν… Ειδικά εμάς τους Έλληνες μας τίμησαν πολλές φορές κατά την πολυετή πορεία τους. Εμείς ας τους θυμηθούμε…

To remain pessimistic found, in this hour of distress
Till decayed, derelict down
In this shower of pretence

Εισαγωγή με κλασικίζουσα μουσική, ένα διαχρονικό solo που ΜΟΝΟ ο Mackintosh μπορεί να γράψει, ένα riff βγαλμένο από τις αρχές των 90′ς και ξεκινά να τραγουδάει ο θεός Holmes τους παραπάνω στίχους. Ντελίριο. Ανοίγουν οι ασκοί του Αιόλου. Τα riff διαδέχονται το ένα το άλλο και τα περισσότερα κομμάτια είναι συγκλονιστικά. Πρώτη φορά υπάρχει αυτός ο όγκος στους Lost ,πρώτη φορά γράφουν κομμάτια με τόσες πολλές αλλαγές και με τόση ποικιλία από riff.
Επίσης οι ταχύτητες μερικών κομματιών είναι πρωτάκουστες για Lost, για ΑΛΛΗ μια φορά leaders not followers. Τι να πω πλέον, δε ξέρω, οι λέξεις ωχριούν στο μεγαλείο αυτής της μπάντας.
Μετά το ανυπέρβλητο one second είναι οτι μα οτι καλύτερο έχουν κυκλοφορήσει. Ο χρόνος θα δείξει και μόνον ο χρόνος αν θα αντέξει και στην σύγκριση με τα παλαιότερα αριστουργηματά τους. Είμαι σίγουρος οτι μπορεί.
Πάντα αδημονούσα για τις συναυλίες τους, πάντα αδημονούσα για να τραγουδήσω μαζί τους όσο πιο δυνατά μπορώ με την φάλτσα φωνάρα μου , τώρα όμως ήρθε και η γαμημένη ώρα που θα χτυπηθούμε κιόλας με τον bigmouth! Τα καινούρια κομμάτια ενδείκνυνται για moshing και κοπάνημα, σαν το ρολόι να γύρισε πολυυυυύ πίσω, νιώθω αυτήν την λαχτάρα να πάω να τους δω ζωντάνα λες και θα πάω να τους δω πρώτη φορά στην ζωή μου.
Σε όλα τα καινούρια κομμάτια με πιάνει ανατριχίλα, δε ξέρω πόσο γραφικός ή πόσο ρομαντικός ή πόσο μαλάκας είμαι, αλλά στο last regret προς το τέλος πάντα ένα δάκρυ είναι έτοιμο να κυλήσει…
Περιμένω Γιωργάκη να γυρίσεις να μου πεις τι από τα 3 είμαι.

Πλέον σε αυτό το γαμημένο μπλογκίδιο δε γράφει κανείς, οπότε και γω δεν θα αποτελέσω εξαίρεση και απλά θα βάλω αυτό το “ροκάκι” χο χο από τον καινούριο δίσκο των Muse. Εχω κολλήσει είναι η αλήθεια με δαύτο.
Ο δίσκος πάντως πολύ μεγαλεπήβολος ,πολύ ορχήστρα, πολύ πολυφωνία ,πολύ τζατζίκι και κρεμμύδι και μου πέφτει βαρύ, αλλά αυτό το κομμάτι γαμάει, όπως και κανά δυο άλλα, αλλά θα τα βάλω σε άλλο ποστ για να χετε και κάτι να περιμένετε!

Ακούστετε το να ουμ

Κομματάρα Κομματάρα Κομματάρα

Η ώρα 6 παρά κάτι και έχουμε αρχίσει να μπαίνουμε στον χώρο του τερα βαιμπ. Στην κυρίως σκηνή, γιατί για την άλλη σκηνή δεν έχω να σχολιάσω τίποτα καθότι δεν είδα κανέναν, είχαν ήδη πάιξει οι torche οπότε προλαβαίνουμε την αρχή του set των kylesa. Ηχος μπόμπα και όπως αποδεικνύεται είχαν τον δεύτερο καλύτερο ήχο της μέρας. Γαμώ τις μπάντες έχω να πω, με κερδίσανε απόλυτα.
Όμως κακά τα ψέματα όλοι σχεδόν περιμένανε με ανυπομονησία τους down όπως και γω. Δηλαδή το ρεμάλι τον Phil Ahnselmo. Η ώρα 7 και κάτι και βγαίνουν! Αδιανόητο συναίσθημα, έβλεπα μπροστά μου τον Phil!! O παλιοκαριόλης έχει μία από τις καλύτερες φωνές που έχει βγάλει το metal, είναι άρχοντας. Ενας πραγματικά καμμένος άνθρωπος αλλά με τέλεια φωνή. Ο ήχος είναι πάρα πολύ χαμηλός και αν δεν δέσποζε η φιγούρα του Phil και η αύρα οτι βλέπουμε τους μισούς Pantera. θα χα ξενερώσει. Στα τελευταία κομμάτια κάπως φτιάχνει θα έλεγα, όμως κοπανήθηκα με το Lifer και τραγούδησα με το stone the crow και κάπως έτσι ζεστάθηκα για τον ορυμαγδό που λέγεται slipknot…
Αλλά σειρά είχαν οι μαστόδοντες!! Μέτριος πάλι ήχος με τα φωνητικά να μην υπάρχουν πουθενά… Πάλι επειδή η πώρωση ήταν τεράστια και τα κομμάτια αλφάδια δεν ξενέρωσα αλλά είχα αρχίσει να αναρωτιέμαι τι σκατά γινότανε με τον ήχο! Διάολε! Καταραμένη didi music…
Η ώρα πέρασε όμως πολύ ευχάριστα με τους περισσότερους να κρατάνε αποθέματα ενέργειας για το ξέσπασμα βίας που θα επακολουθούσε slipknot!
Αυτή την στιγμή νομίζω οτι οι slipknot είναι μεγαθήρια και εξηγούμαι. Ενα τερα βαιμπ με πάρα πολύ κόσμο για πάρτη τους και ένα show που δείχνει το μέγεθος της μπάντας. Ηχος Τ Ρ Ο Μ Ε Ρ Ο Σ ,σκηνική παρουσία κολασμένη και ο Corey Taylor ένας μεγάλος frontman. Με την αρχή των slipknot ξεκίνησε η αρχή του τέλους…Μια αυθεντική μεταλλική συναυλία όπου με γύρισε καμιά δεκαριά χρόνια πίσω και με κανε να χοροπηδάω και να τραγουδάω και να κοπανιέμαι σαν να μην υπάρχει αύριο. Η μυρωδιά του σαμπουάν από τα μαλλιά που σκάνε στην μαπα σου από τους απανταχού μέταλλους,η ιδρωτίλα, τα κορμιά μια να πέφτουν κάτω και μια να γίνονται ένα στον αέρα, ο ένας να χτυπάει τον άλλον από την κάβλα, γυαλιά και τσαντάκια να χάνονται και να εκσφενδονίζονται στον αέρα και μία κατάσταση που θύμιζε πόλεμο αλλά με την “καλή” έννοια. Οι slipknot μου φάνηκαν 10 φορές καλύτεροι από τότε στον Λυκαβηττό και μόνο στο dead memories σταμάτησα να χτυπιέμαι για να πάρω μερικές ανάσες. ΟΛΑ τα κομμάτια τα όσα παίξανε τα παίξανε τσίτα και ήταν ΑΔΥΝΑΤΟΝ να μην μπείς στον ρυθμό που ΣΟΥ επιβάλλανε. Καλά τα ejekt και τα synch και τα σεα και τα μεα αλλά εδώ ladies and gentlemen η κάβλα βαράει κόκκινο, σε μία pure fuckin metal συναυλία, εκεί που όταν μπει το κομμάτι που γουστάρεις, ξεχνάς οτι δίπλα σου υπάρχουν ανήμπορα γκομενάκια και αμούστακα παιδιά με καυλόσπυρα και τα ισοπεδώνεις όλα, μπαίνεις μέσα στον χαμό χωρίς να σε νοιάζει τίποτα, παρά μόνο το συναίσθημα του ξεκαβλώματος. 1000 μπράβο σε μία τεράστια μπάντα που μας πήρε και μας σήκωσε κυριολεκτικά. Πονάει όλο μου το αγαλματένιο κορμί σήμερα αλλά μα την παναγία και τον αντίχριστο αν πάιζανε και σήμερα πάλι θα ξαναπήγαινα, respect.

Ημερολόγιο καταστρώματος Παρασκευή 19 Ιουνίου, ώρα 1830 περίπου και ξεκινάμε με καπετάνιο τον μαλάκα τον τζιμάτο να πάμε προς τον συναυλιακό χώρο. Με τα πολλά τελικά καταφέραμε να το βρούμε γιατί είναι πολύ δύσκολο και δεν έχει ούτε μία ταμπέλα χο χο χο!
Φτάνοντας ο κόσμος ήταν πολύ λίγος και γενικά μέχρι και το πέρας της συναυλίας δε μαζεύτηκαν πάρα πολλοί, κάτι το οποίο για μένα ήταν θετικο. Βέβαια από την άλλη δεν υπήρχε και κανένα μεγάλο όνομα οπότε λογικό.
Ας τα πάρουμε από την αρχή όμως. Με το που μπαίνουμε στον κυρίως χώρο παίζανε κάποιες ελληνίδες, κάτι με brides ήταν το όνομά τους, συγγνώμη αλλά δε το συγκράτησα! Αρκετά καλές, με καλό ήχο για ελληνικό support και γενικά μια χαρά οι κορασίδες, Not my cup of tea αλλά μια χαρά!
Την σκυτάλη πήρανε οι the subways τους οποίους τους ήξερα μόνο από το soundtrack και την ταινία rock n’ rolla… Παίξανε πάρα πολύ δυνατά και καλά , δεμένοι και γενικά αποδείξανε οτι το έχουν. Highlight ο πόζερος κιθαρωδός τραγουδιστής τους ο οποίος μάλλον glam metal θα γούσταρε να παίζει αλλά δε του κατσε μάλλον! Μια χαρά οι subways!
Κατόπιν και μετά από πάαααααρα πολύ μεγάλη καθυστέρηση ,γύρω στις 9 βγήκε ο θίασος των klaxons! Η πρώτη ατάκα με το που τους βλέπω είναι που πάνε τούτοι οι καρνάβαλοι;! Αλλά βγάλανε έναν επίσης πολύ μπομπάτο ήχο ,με πολλά synths και σχετικά βαρύ και τους πήρα στα σοβαρά. Κι αυτοί πολύ δυναμικοί ,σε 2,3 κομμάτια τους έγινε και ένας πολύ ελαφρύς χαμός και γενικά δεν έχω να πω κάτι αρνητικό, επίσης πολύ καλοί!
Μετά επειδή γαμήθηκε που γαμήθηκε το ωράριο βγήκανε οι echo and the bunnymen στον ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ εσωτερικό χώρο με αποτέλεσμα να βγάλουν ήχο με τον κλασικό εκνευριστικό αντίλαλο ,οπότε δεν την παλέψαμε και απλά βολτάραμε έξω μαζεύοντας αυτόγραφα
Η ώρα είχε πάει 11 πια και ο Jarvis με την κομπανία του ετοιμαζόντουσαν να βγουν στην σκηνή. Να τονίσω οτι από τα προσωπικά άλμπουμ του Jarvis δεν είχα την παραμικρή ιδέα. Και γενικά ακόμα και από pulp μόνο τους κράχτες ξέρω, δεν είναι του γούστου δηλαδή, δεν ταιριάζουν τα χνώτα μας ρε παιδίμ!
Πάλι η πρώτη εντύπωση δεν ήταν και η καλύτερη, ψιλοκαραγκιοζάκος μου φάνηκε κι αυτός. Ομως καθώς περνούσε η ώρα διαπίστωσα οτι γενικά είναι πολύ περίεργη φιγούρα, ολίγον τι χαζεμένος, αλλά πολύ ωραίος frontman με χιούμορ και με πολύ καλή φωνή. Τα κομμάτια του προσωπικά με ενυπωσιάσανε, ίσως επειδή ήταν πιο δυνατά και πιο τσαμπουκαλεμένα παιγμένα live και ήταν ίσως ο μόνος από την βραδιά που ξενέρωσα όταν τελειώσε, ήθελα κι άλλο. Μπράβο κύριε Jarvis! Aaaangela!
Αποκαμωμένοι από την πολύωρη ορθοστασία, ή μόνη μαλακία του φεστιβάλ ήταν οι καθυστερήσεις, περιμέναμε να βγουν οι νορβηγέζοι μπιμπλικάδες royksopp. Τώρα headline όνομα με δύο δίσκους… μυστήρια πράγματα, αλλά μάλλον πρέπει να μοσχοπουλάνε στην Ελλάδα γι αυτό μάλλον.
Κατά τις 130 βγάινουν επιτέλους και οι νορβηγοί. Εχω να πω πως οι νορβηγοί παίξανε τέλεια και βγάλανε και απίστευτο ήχο! Ξεσηκωτικοί, καλή επικοινωνία με το κοινό, χωρίς πολλές φανφάρες μας παρουσιάσανε έναν μεστό ηλεκτρονικό ήχο με πολλές επιρροές από trance και από daft punk αλλά με μία λιγότερο χορευτική αντίληψη θα λεγα. Πότε ατμοσφαιρικοί και minimal και πότε ρυθμικοί δικαιολογήσανε εν μέρη γιατί ήταν το πρώτο όνομα, πάρα πολύ καλοί πραγματικά. Και με φοβερή τραγουδίστρια, φωνάρα!
Εν κατακλείδι οι εντυπώσεις μου είναι άριστες από ένα event στο οποίο στην ουσία πήγα για την καβλάντα χαχα! Κανένα όνομα δεν άκουγα ,δεν είχα κανένα δίσκο από κάποιο συγκρότημα και όμως πέρασα φανταστικένια! Αυτά είναι, ποτέ δε ξέρεις, οπότε αν δεν παίζουν αφραγκιές καλό είναι να πηγαίνουμε όπου μπορούμε. Το μόνο μειονέκτημα ήταν η καθυστέρηση σχεδόν 2 ωρών από subways σε klaxons με αποτέλεσμα να πάνε όλα πιο πέρα. Κρίμα. Βέβαια από την άλλη φεστιβάλ στην Ελλάδα και να πάνε όλα κατ ευχήν; Σαν να λες οτι ο τζιμάτος δεν είναι μαλάκας…

Υ.γ. Ετσι όπως γαμηθηκε το πράγμα ούτε κατά διάννοια την παλεύαμε να δούμε τα dj sets μέσα, όμως φεύγοντας πήρε το αυτί μου mash up από sepultura! Το roots! Εύγε 2 many dj’s!

Κατ’ εμέ η καλύτερη σύνθεση των θαυμάσιων θαυμαστών κρυουλιάρηδων Νορβηγών από τη Νορβηγία Royksopp. Θα τους θαυμάσουμε θαυμαστά την Παρασκευή. Θαυμάσια! Τσίτα!!!! Θα είναι και ο Μεξικάνος ο Toolman εκεί που δουλεύει σε Τράπεζα, και ίσως και ο Bigmouth που κάνει 9μηνο στο Στρατό. Έτσι μου είχε πει δηλαδή. Δεν ξέρω.