Μία ταινία-ντοκυμαντέρ (όχι με την στενή έννοια του όρου) που αναφέρεται στην ιστορία 4 παιδιών που θέλουν απλά να παίζουν. Το τρέιλερ δείχνει πολλά υποσχόμενο.
Πρεμιέρα 25 Μαρτίου 2010.
Αντιγράφω από το αναλυτικό δ.τ.:
Το όνειρο των μικρών πρωταγωνιστών της ταινίας στο δρόμο της υλοποίησης μετά την πρωτοβουλία του ∆ημάρχου Πάτρας κ.Φούρα.
∆ύο χρόνια, μία μεγάλη προσπάθεια και μία κινηματογραφική ταινία χρειάστηκαν για να καταφέρουν τέσσερα παιδιά από την Πάτρα να αποκτήσουν δικαίωμα στο παιχνίδι.
Το όνειρο των μικρών πρωταγωνιστών της ταινίας «Τα Παιδία ∆εν Παίζει» φαίνεται να παίρνει «σάρκα και οστά» μετά την πρωτοβουλία του ∆ημάρχου Πάτρας κ.Φούρα να παραχωρήσει στα παιδιά ένα χώρο κατάλληλο για τη δημιουργία μικρού γηπέδου.
Η ταινία, που κάνει πρεμιέρα τους κινηματογράφους στις 25 Μαρτίου, δεν πρόλαβε να καταγράψει το αίσιο τέλος της δίχρονης προσπάθειας τους αφού μόλις στις 8 Μαρτίου ο κ.Φούρας τους υπέδειξε τον χώρο που μπορεί να τους παραχωρήσει.
«Τα Παιδία ∆εν Παίζει» είναι η ιστορία μιας παρέας παιδιών στην Πάτρα, ηλικίας 9-14 ετών, που αγωνίζονται για δύο χρόνια να φτιάξουν έναν ελεύθερο χώρο για παιχνίδι στη γειτονιά τους.
Η ιστορία ξεκινά από το καλοκαίρι του 2008 όπου τέσσερις μαθητές μην έχοντας που να παίξουν και αντιμετωπίζοντας διαρκώς το πρόβλημα των αγανακτισμένων γειτόνων απευθύνονται στο δήμαρχο της πόλης.
Στον αγώνα που ξεκίνησαν, έχουν μαζί τους και μία κάμερα που κατέγραφε όλη αυτή την προσπάθεια μέχρι και το φθινόπωρο του 2009, όπου όλα έδειχναν πως δεν θα υπάρξει κάποια λύση.
Παρόλα αυτά οι παραγωγοί της ταινίας στην Anemon Productions συνέχισαν να προσπαθούν να βρουν λύση. Ένωσαν τις δυνάμεις τους με την Ελληνική Εθνική Επιτροπή UNICEF, η οποία προωθεί τη βελτίωση της θέση των παιδιών στην Ελλάδα και τον κόσμο και το δικαίωμα τους στο παιχνίδι και την ψυχαγωγία, όπως αυτά καθορίζονται στη Σύμβαση των ∆ικαιωμάτων του Παιδιού του ΟΗΕ. «Τα Παιδία ∆εν Παίζει», λέει ο πρόεδρος της Ελληνικής Επιτροπής της UNICEF Λάμπρος Κανελλόπουλος, «δεν είναι απλώς μια ταινία. Είναι η αγωνιώδης προσπάθεια των παιδιών να διεκδικήσουν το αυτονόητο, έναν χώρο για να παίξουν, έναν χώρο για να αισθανθούν παιδιά. Η UNICEF στηρίζει την πρωτοβουλία αυτή καθώς είναι υποχρέωσή της να προστατεύει τα δικαιώματα των παιδιών στην Ελλάδα και τον κόσμο».
Τα ‘Παιδιά ∆εν Παίζει’ έχουν στο πλάι τους και το Πανελλήνιο Αθλητικό Σωματείο ‘Καλλιπάτειρα’ που, στα 35 χρόνια ιστορίας του, συνεργάζεται με την πολιτεία, τους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης και με συλλόγους γονέων και κηδεμόνων, υλοποιώντας σειρά αθλητικών έργων με σκοπό την προώθηση του αθλητισμού στις φτωχές περιοχής της χώρας μας. «Η πρωτοποριακή πρωτοβουλία των τεσσάρων παιδιών της Πάτρας που πλέον ονομάζουν την ομάδα τους ‘Τα Παιδία ∆εν Παίζει’, μας ενθουσίασε», λέει η πρόεδρος της Καλλιπάτειρας, Κατερίνα Παναγοπούλου. «Στεκόμαστε στο πλευρό τους για την υλοποίηση του ονείρου τους. Η δε συνεργασία του ∆ημάρχου Πατρών κ. Ανδρέα Φούρα και η ευγενική χορηγία του προσφερθέντος χώρου εγγυάται την υλοποίηση αυτή και την ποιότητα της μελλοντικής λειτουργίας του».
Και οι πρωτοβουλίες στήριξης δεν σταματούν εδώ. Η WIND, που ευαισθητοποιήθηκε με την ιστορία των μικρών πρωταγωνιστών της ταινίας, αποφάσισε να συμβάλει στην κατασκευή του γηπέδου τους. «Η WIND είναι σήμερα παρούσα όχι μόνο ως χορηγός μιας αξιόλογης ταινίας με πρωταγωνιστές μικρούς καθημερινούς ήρωες, όχι μόνο γιατί αναγνωρίζει το δικαίωμα όλων των παιδιών για παιχνίδι, αλλά γιατί μπορεί να κάνει κάτι για αυτό», δηλώνει ο ∆ιευθυντής Εταιρικών Σχέσεων WIND Ελλάς, Γιώργος Τσαπρούνης. «Με τη συνεργασία του ∆ήμου Πατρέων, που θα παραχωρήσει το χώρο, η WIND θα συμβάλει στην κατασκευή ενός γηπέδου ποδοσφαίρου 5Χ5 για να παίζουν και να αθλούνται τα παιδιά. Με αυτόν τον τρόπο, επιτυγχάνουμε ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ τον αντικειμενικό στόχο της ταινίας, ενώ παράλληλα δίνουμε αυτό που πάντα αναμένουμε από το τέλος μιας ταινίας, ένα happy end».
Η εταιρεία διανομής FEELGOOD Entertainment που αγκάλιασε την ταινία από την πρώτη στιγμή, ελπίζει ότι θα βρει την ίδια ανταπόκριση και από το κοινό. «Πέρα από την ιστορία της Αλεξάνδρας, του Χρήστου, της Χρύσας και του Vlad, η ταινία αυτή είναι η καταγραφή της καθημερινότητας που έχουμε επιβάλει στα παιδιά μας, μίας καθημερινότητας μακριά από το παιχνίδι, την άθληση και το πράσινο», λέει Eιρήνη Σουγανίδου, Γενική ∆ιευθύντρια FEELGOOD. «Είναι επίσης ένα ζωντανό παράδειγμα μαχητικότητας, αγωνιστικότητας και υγιούς ακτιβισμού για όλους μας. Η άμεση κινητοποίηση τόσων φορέων και του ίδιου του ∆ημάρχου ώστε η ιστορία αυτή να έχει το happy end που της αξίζει, μας προσφέρει αμέριστη ικανοποίηση και αποδεικνύει ότι τελικά ο κινηματογράφος μπορεί να συμβάλλει στο να κάνουμε λίγο καλύτερο τον κόσμο μας».
Για τους σκηνοθέτες της ταινίας, Άγγελη Ανδρικοπούλου και Αργύρη Τσεπελίκα, αυτό το happy end είναι μόνο η αρχή. «Μακάρι ‘Τα Παιδία ∆εν Παίζει’ να αποτελέσουν την αφορμή ώστε και άλλα παιδιά στην Ελλάδα να αναλάβουν παρόμοιες πρωτοβουλίες και να αγωνιστούν για την πραγματοποίηση των στόχων τους παρά τις δυσκολίες που υπάρχουν στην Ελλάδα σήμερα».
Μετά από δύο χρόνια, οι προσπάθειες τεσσάρων παιδιών από την Πάτρα να αποκτήσουν ένα μικρό γήπεδο για να παίζουν, αποδίδουν καρπούς. Με την υπόδειξη του χώρου από τον δήμαρχο της πόλης κ.Φούρα, την στήριξη της UNICEF, της ‘Καλλιπάτειρας’ και της WIND, φαίνεται ότι «Τα Παιδία ∆εν Παίζει» θα καταφέρουν να κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα.
Ωραίος είναι ο Χάνεκε. Μάγκας. Ταλεντάς. Μουργόλυκος και στην απάτη μπόλικος.
Είδα πριν καμιά δεκαριά μέρες την εν λόγω ταινία του που γύρισε καμιά δεκαριά χρόνια πριν. Όχι. Μαλακία είπα. Παλαιότερα γιατί το Φάνυ γκέημς δεν προβλήθηκε το ’99 αλλά το ’97. Περνάνε τα χρόνια και δεν ξαναγυρνάνε. Πάει-πάει-πάει και πίσω δε γυρίζει πια.
Πολύ φευγάτη ταινία! Μια φωτογραφία κι αυτή της κοινωνίας. Ένα έργο που επιχειρεί να αποτυπώσει ρεαλιστικά τη βίαιη άποψη της κοινωνικής νοσηρότητας που είναι κυρίαρχο πρόβλημα του δυτικού κόσμου. Δεν είναι παρά η ιστορία δυο πιτσιρικάδων που για λόγους “ψυχαγωγίας” μπουκάρουν -με την πρόφαση να δανειστούν μερικά αυγά από τους καλούς τους γείτονες- σ’ ένα σπιτικό. Τα αυγά που γυρεύουν όμως σπάνε… Και μετά το σπάσιμο των αυγών, ακολουθεί ένα ανακάτεμα στο στομάχι. Ένας εμπαιγμός με τη ζωή, κυριολεκτικά και ρομαντικά, μιας αθώας και συμπαθέστατης οικογένειας. Μιας οικογένειας πρότυπο της δυτικής κοινωνίας και δη της γερμανικής. Σχεδόν ο Χάνεκε μας καταπιέζει να δούμε την αλήθεια της ωμής βίας’ μιας βίας τόσο ωμής όσο τα αυγά.
Κι είναι μάγκας όπως προανέφερα. Γιατί για να προβάλλεις τόσο διαυγώς και συνάμα καλλιτεχνικά τη βία, θέλει να “τό ‘χεις” και λίγο. Κι όντως αυτό κάνει ο Χάνεκε! Προβάλλει ρεαλιστικά και ταυτόχρονα καλλιτεχνικά την τρομακτική, την πολύ τρομακτική εκδοχή της βίας: την υποβόσκουσα, που σιγοβράζει πίσω από το φρέσκο και ευγενές πρόσωπο του νεαρού εγκληματία. Δεν είναι λίγο να καταφέρνεις να σου βγεί αυτή η αλχημεία. Είναι ένα κατόρθωμα που σηκώνει βραβεία…
Αυτός ο σκηνοθέτης σου πετάει κάτι ωραία γκρο πλαν με τη μάπα της πρωταγωνίστριας πρησμένη, το σελοτέηπ να της κόβει το στόμα, τα μάτια της έτοιμα να πεταχτούν σαν από ελατήρια, το φρύδι να συνοφριώνεται κακομοίρικα με το διπλανό του και τον ιδρώτα να τρέχει σαν καταρράκτης πάνω στο μέτωπο. Σου πετά μετά την απουσία των μουσικών ‘ντιριντάχτα’ για να σε μπάσει στο κλίμα τόσο αποτελεσματικά που νομίζεις ότι είσαι στημένος στην απέναντι πολυθρόνα του σαλονιού τους. Αρμέγει τους ηθοποιούς πού ‘χει στη διάθεσή του και καταφέρνει να σου πετάξει και τις ερμηνείες που θα ζωντανέψουν την ταινία: τον οικογενειάρχη τον λυπάσαι, το νιώθεις ότι είναι καντέμης, οτι τονε τρώει τον πούλο. Συμπάσχεις μαζί του τόσο που φαντάζεσαι τον πατέρα σου στη δεινή του θέση κι ανατριχιάζεις. Το τελευταίο είναι εν τέλει κι ο σκοπός του έργου πέραν της χαλαρωτικής αναψυχής που κατορθώνει να σου προσφέρει ως κινηματογραφικό πόνημα.
Το Φάνυ γκέημς δεν είχε ένα “σενάριο πλοκής”. Είχε ένα σενάριο μανιφέστο. Κι αυτό είναι το κύριο γνώρισμα αυτής και όλων των ταινιών που της μοιάζουν.
Πρόπερσι γυρίστηκε ξανά ως Funny Games U.S. από τον ίδιο σκηνοθέτη αλλά στην αμερικάνικη έκδοσή της και με πρωταγωνίστρια τη Ναόμι Γουότς. Όταν ξεκίνησα να παρακολουθώ αυτήν την έκδοση είδα ότι η μοναδική διαφορά με την πρωταρχική έκδοσή της, ήταν -μα το θεό- οι πρωταγωνιστές και η ομιλούσα γλώσσα. Κι έτσι “πάτησα το οφ” προτού πατήσω το δεύτερο μισό της. “Ανούσιο εγχείρημα να γυρίσεις ξανάμανα την ίδια ταινία”, είπα μέσα μου αλλά ύστερα σκέφτηκα πως ο Χάνεκε ήταν εκείνος που αποφάσισε να το κάνει. Ποιός ξέρει, ίσως για να κάνει πιο μέηνστριμ(που λένε και στα ελληνικά) αυτό το μανιφέστο και να μπορέσουν κι οι παντός τόπου Αμερικάνοι να ανοίξουν τα μάτια τους…
Το Trancity είναι ένα ντοκυμαντέρ για τις γειτονιές του κέντρου της Αθήνας, του ιστορικού κέντρου, για την ζωή των μεταναστών, την σχέση τους με τους Έλληνες κατοίκους.
Το έχει κινηματογραφήσει η φίλη Ηλέκτρα Πέππα (ήταν το θέμα της πτυχιακής της).
Η περιγραφή που δίνεται στο trailer:
Trancity is a documentary. Filmed in Athens of 2008. During the last few years, the historical centre of Athens has became a constitution of locals and immigrants, persons so much different in-between them, but all together contribute to a new chapter, a new reality for Athens history.Trancity is a documentary. Filmed in Athens of 2008. During the last few years, the historical centre of Athens has became a constitution of locals and immigrants, persons so much different in-between them, but all together contribute to a new chapter, a new reality for Athens history.
Νομίζω ότι παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Περισσότερα όταν γίνει διαθέσιμο ολόκληρο. Στο trailer δεν φαίνονται πολλά από αυτά που παρουσιάζονται στο ντοκυμαντέρ.
Όταν πριν περίπου 1,5 χρόνο είχα δει το πρώτο Zeitgeist είχα εκπλαγεί. Όχι γιατί αυτά που έλεγε δεν τα είχα ξανακούσει από δω κι από εκεί. Γιατί επιτέλους βρέθηκε κάποιος να εκθέσει με όσο το δυνατόν καλύτερα επιχειρήματα και πολύ δομημένο λόγο τα τρία θέματα με τα οποία ασχολείται:
Την απάτη του Χριστιανισμού και των θρησκειών
Την 11η Σεπτεμβρίου και
Την απάτη του οικονομικού μας συστήματος
Την προηγούμενη βδομάδα θέλοντας να δω και το δεύτερο μέρος ξαναείδα και το πρώτο.
Το Zeitgeist Addendum όπως λέγεται το δεύτερο μέρος καταφέρνει να είναι πολύ επίκαιρο. Μιλάει για το πώς η Κεντρική τράπεζα είναι φτιαγμένη έτσι ώστε μαζί με την βοήθεια των τραπεζών το μόνο που κάνουν είναι να δημιουργούν χρέος.
Δεν χρειάζεται κανείς να είναι οικονομολόγος ή να έχει εξειδικευμένες γνώσεις για να καταλάβει το πώς δημιουργείται το χρήμα. Στην ουσία κάθε δολλάριο φτιάχνεται με πολιτική απόφαση και όχι με τον παλιό τρόπο που έλεγε ότι πρέπει ένα κράτος να έχει την αντιστοιχη αξία σε χρυσό.
Το χρήμα πλέον δημιουργείται απλά από “thin air” όπως λέγεται και μέσα στο Zeitgeist.
Δεν έχει νοήμα να προσπαθήσω να το εξηγήσω γραπτά εδώ. Όποιος θέλει μπορεί να το δει και να καταλάβει ότι η μεγαλύτερη απάτη της εποχής μας είναι το τραπεζικό σύστημα (και οι θρησκείες φυσικά). Είναι με τέτοιο τρόπο δημιουργημένο ώστε ανά πάσα στιγμή όλα τα διαθέσιμα χρήματα να είναι λιγότερα από το συνολικό χρέος!
Όποιος θέλει μπορεί να το κατεβάσει να το δει (κυκλοφορεί σε torrent νόμιμα) ή μπορεί να το δει σε Google Video ή στο επίσημο site.
Είχαμε και ένα απρόπτο την Δευτέρα το βράδυ. Φτάνουμε στο Sketch για ποτό και βλέπω αυτό και μένω:
και πριν προλάβω να πάρω δεύτερη ανάσα άλλη μία λίγο διαφορετική Aston Martin:
Όπως μας είπαν οι υπεύθυνοι του μαγαζιού, είχε private party για το νέο James Bond – Quantum of Solace. Αν δεν πονέσατε ήδη δείτε μερικές ακόμα φωτογραφίες για το τι έκαναν στην Aston Martin:
Μετά το Σπιρτόκουτο και την Ψυχή στο Στόμα, η καινούρια ταινία του Γιάννη Οικονομίδη λέγεται Μαχαιροβγάλτης. Μόλις λάβαμε email ότι δημιουργήθηκε και σχετικό blog το οποίο θα καταγράφει όλη την πορεία της ταινίας μέχρι να βγει στις αίθουσες στις αρχές του 2010.
Υπέρτατος καλλιτέχνης της υποκριτικής. Απ’ τις πιο ωραίες ερμηνείες του κινηματογράφου η οσκαρική του Φαστ Έντι Φέλσον του χαρτόμουτρου – απ’ τις πιο μεγάλες προσφορές στον κινηματογράφο όλη του η καριέρα. Πέθανε την περασμένη Παρασκευή από καρκίνο στα 83 του. Αντίος!
16. March 2010
1 Σχόλιο