Siteseein.gr Blog

Τη σοκοφρέτα αγαπάω
Και γι’ αυτήν –και μοναχά γι’ αυτήν- δάκρυα κυλάω όταν τη ζητάω
Τρώω πολλά αντίτυπά της, τόσα πολλά που μετά όλη την ώρα ξερνάω

Χαλάλι για τη σερενάτα, την ίον και την όποια τσικουλάτα
-την όποια νά ‘ναι τσικουλάτα-
αρκεί να έχει επικάλυψη κι αμύγδαλα γαμάτα,
Μέσα νά ‘χει γκοφρέτα και δάκρυα κακάο,
Σοκοφρέτα σ’ αγαπάω

Σοκοφρέτες φέρτε μου πολλές,
Θα θερίσω όλες τις λαϊκές,
τα κυλικεία,
τα Κέη Ψη Έμ κι όλες τις ανατολικές ακτές,
της Σιβηρίας, της Μπουρζουαζίας και των Φίτζι,
και για μια μόνο σοκοφρέτα
θα στείλω σε αποστολή και τον Μάριο και τον Λουίτζι
Σοκοφρέτα για ‘σένανε μιλάω:
Σ’ αγαπάω, σ’ αγαπάω, σ’ αγαπάω!

Γλίντσερε α γκε γκοντρένο μίλο κάρνεμ. Γλίντσερε α γκε γλίντσερε ιν μπροκίμ ον με νο τσιφ ι νο μέρκαν…
Φοκολέμ α γκε γλίντσερε γκόντρενα κεμ ον με νο τσιφ; Ορ φοκολέμ α γκο σπρέζεμ φιλάντι; Ι γκε φοκολέμ α γκε σπουνιέμ; Με γκοντρένο νταρ: φινομ ιν φιρομ. Νιμ με κορπέλτ! Μπιρ μι νόκος…
Γκο ντι νιαμ ιν τζελ ον με Λαβούτας, ξόλιτα ίνα εμ θορνιέλμφ. Ον α γκε «μορμέ μον», ντρόλεμ, ντρίμερ ον ντεμ φλίμνιεμτχ ον σίρομνιεφτης…
Γκασγκούλ γλίντσερε ιν φοκολέμ μπιρ τζορέν λεμ φιλάντι: νόρτο φρινκάχοξ ον νόρτο(ον μπροκίμ ντουρ γκόλνιεξ «μ») χριξ μπροκίμ!
Ον γκερ κολέμτσνιμ χλετμφ… Τζιρ εμ ον τζιρμ φοκολέμ μορνελέγκυος.
Ιμ…Ιφιγένιο Τουρλάτο!

Ιφιγένιο:

Φερ κοντρινέρε νορ κορπρά
Φιλμ γκο κινέτ ον πιστά
Μορμέ μον
Κερ χομ μπριντζέλε κοντρεγκά
Φιλτόλδε δάγκαρ μερ κιρτά
Σαρμπάμ φι γούρνιλαμ
Μορμέ μον

Μορμέ μον γλίντσιτα
Γκορ ον χλιτζέτης εν τσιτεάρ
Μορ λαρτζ αρ σίταρ ον φριγάφ
Ον πάρκο, πάρκο ον δαγκάφ
Κο όρμε εν φάρκαμ εν πιρτζάφ
Πορπάφ, πορπάφ, πορπάφ(chorus)

Εν κόντρα φόλι τσιγκοτά
Ον μπι ιν μπίρ ισπιουνιτάρ
Μορμέ μον
Ινι λεμάν εν τζιτοθίρ
Ινι λεμάν εν πιτουθίρ
Σαρμπάμ φι γούρνιλαμ
Μορμέ μον

Μορμέ μον γλίντσιτα
Γκορ ον χλιτζέτης τσιτεάρ
Μορ λαρτζ αρ σίταρ ον φριγάφ
Ον πάρκο, πάρκο ον δαγκάφ
Κο όρμε εν φάρκαμ εν πιρτζάφ
Πορπάφ, πορπάφ, πορπάφ(chorus)

Το ποίημα που ακολουθεί είναι αφιερωμένο σε ένα καλό φίλο και μέλος του μπλογκ μας. Σήμερα φαίνεται πως “άλλαξε σελίδα”. Του ευχόμαστε τα καλύτερα:

Ο Τέρενς “πέθανε”, ζήτω ο Τέρενς,

έφυγε από το τερέν

κι ήρθαν τα “δήθεν” και τα “δεν”.

Ο Τέρενς “πέθανε”, ζήτω ο Τέρενς,

έφυγε από το πρωινό κι αργεί να ξημερώσει,

ο Τέρενς δε θα είναι εκεί να δώσει ή να “χώσει”,

κι αργεί να ξημερώσει.

Ο Τέρενς είναι σερ,

της ενημέρωσης ο σερ,

απ’ τα κανάλια ως την ΕΡΤ.

Τον περιμένουμε εκεί,

για να δημοσιογραφεί, να δείχνει και να προκαλεί.

Στον Πειραιά τον προσκαλώ,

στου Siteseein’ το λαό,

κρασί να τον κεράσουμε,

Κι ευχές να ανταλλάξουμε!

Η σημερινή ημέρα έχει ανακηρυχθεί ημέρα ποίησης στο Siteseein. Και αυτό διότι αγαπάμε τις τέχνες, και δη τη ποίηση. Κάνω λοιπόν την αρχή, και αναρτώ ένα ποίημα που μου έστειλε πριν μερικά λεπτά ένας καρδιακός φίλος και εξαίρετος επιστήμονας ο οποίος στον ελεύθερό του χρόνο, όταν δεν κάνει πειράματα, αποτυπώνει στο χαρτί σκόρπιες σκέψεις και συναισθήματα, με τρόπο… ποιητικό! Ας τον διαβάσουμε λοιπόν όλοι μαζί…

Διασκέδασες πάλι

Διασκέδασες πάλι το μαύρο σου χάλι
πιστεύω πως κλαις τις ώρες αυτές
δε χάλασες άλλους, σε φτιάξαν’ για άλλους
αυτή η ζωή δεν είναι ζωή

Διασκέδασες πάλι της νύχτας τη ζάλη
τι παίζει τη μέρα, η σκέτη χολέρα
για πες μου πώς καις τις μνήμες αυτές;
πόσο ζορίζεσαι για να ορίζεσαι;

Διασκέδασες πάλι μαζί σου και άλλοι
πώς ήταν αλήθεια αυτή η συνήθεια;
για ρώτα τους γύρω, ποιον θέλεις να δείρω;
να φάω με ζήλο της βίας το ξύλο

Διασκέδασα πάλι να δω τι θα βάλει
η σάπια ανία, αρχαία ιστορία
δεν έζησες χτες και ούτε προχτές
και ξέρεις γιατί; δε ξέρω γιατί.

Λοιπόν μάγκες, επειδή με το προηγούμενο ποστ σοβαρέψαμε επικίνδυνα στο Siteseein, βάζω αυτό το εξαίσιο ανέκδοτο που μόλις μου είπε ο φίλος μου ο Ρωμανός, για να ελαφρύνουμε λίγο το κλίμα…

ΕΛΕΝΗ

ΤΕΥΚΡΟΣ … ες γην εναλίαν Κύπρον ου μ’ εθέσπισεν
οικείν Απόλλων, όνομα νησιωτικόν
Σαλαμίνα θέμενον της εκεί χάριν πάτρας.
……………………………………………………..
ΕΛΕΝΗ: Ουκ ήλθον ες γην Τρωάδ’ , αλλ’ είδωλον ήν.
…………………………………………………….
ΑΓΓΕΛΟΣ: Τι φής;
Νεφέλης άρ’ άλλως είχομεν πόνους πέρι;

ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ,ΕΛΕΝΗ

“Τ’ αηδόνια δε σ’ αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες”.

Αηδόνι ντροπαλό, μες στον ανασασμό των φύλλων,
σύ που δωρίζεις τη μουσική δροσιά του δάσους
στα χωρισμένα σώματα και στις ψυχές
αυτών που ξέρουν πως δε θα γυρίσουν.

Τυφλή φωνή, που ψηλαφείς μέσα στη νυχτωμένη μνήμη
βήματα και χειρονομίες. δε θα τολμούσα να πω φιλήματα.
και το πικρό τρικύμισμα της ξαγριεμένης σκλάβας.

“Τ’ αηδόνια δε σ’ αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες”.

Ποιες είναι οι Πλάτρες; Ποιος το γνωρίζει τούτο το νησί;

Έζησα τη ζωή μου ακούγοντας ονόματα πρωτάκουστα:
καινούργιους τόπους, καινούργιες τρέλες των ανθρώπων
ή των θεών.

η μοίρα μου που κυματίζει
ανάμεσα στο στερνό σπαθί ενός Αίαντα
και μιαν άλλη Σαλαμίνα
μ’ έφερε εδώ σ’ αυτό το γυρογιάλι.

Το φεγγάρι
βγήκε απ’ το πέλαγο σαν Αφροδίτη.
σκέπασε τ’ άστρα του Τοξότη, τώρα πάει να ‘βρει
την καρδιά του Σκορπιού, κι όλα τ’ αλλάζει.
Πού είναι η αλήθεια;
Ήμουν κι εγώ στον πόλεμο τοξότης.
το ριζικό μου, ενός ανθρώπου που ξαστόχησε.

Αηδόνι ποιητάρη,
σαν και μια τέτοια νύχτα στ’ ακροθαλάσσι του Πρωτέα
σ’ άκουσαν οι σκλάβες Σπαρτιάτισσες κι έσυραν το θρήνο,
κι ανάμεσό τους-ποιος θα το ‘λεγε-η Ελένη!

Αυτή που κυνηγούσαμε χρόνια στο Σκάμαντρο.
Ήταν εκεί, στα χείλια της ερήμου. την άγγιξα, μου μίλησε:
“Δεν είν’ αλήθεια, δεν είν’ αλήθεια” φώναζε.
“Δεν μπήκα στο γαλαζόπλωρο καράβι.
Ποτέ δεν πάτησα την αντρειωμένη Τροία”.

Με το βαθύ στηθόδεσμο, τον ήλιο στα μαλλιά, κι αυτό
το ανάστημα
ίσκιοι και χαμόγελα παντού
στους ώμους στους μηρούς στα γόνατα.

ζωντανό δέρμα, και τα μάτια
με τα μεγάλα βλέφαρα,
ήταν εκεί, στην όχθη ενός Δέλτα.
Και στην Τροία;

Τίποτε στην Τροία-ένα είδωλο.
Έτσι το θέλαν οι θεοί.
Κι ο Πάρης, μ’ έναν ίσκιο πλάγιαζε σα να ήταν πλάσμα
ατόφιο.
κι εμείς σφαζόμασταν για την Ελένη δέκα χρόνια .

Μεγάλος πόνος είχε πέσει στην Ελλάδα.
Τόσα κορμιά ριγμένα

στα σαγόνια της θάλασσας στα σαγόνια της γης.
τόσες ψυχές
δοσμένες στις μυλόπετρες, σαν το σιτάρι.
Κι οι ποταμοί φουσκώναν μες στη λάσπη το αίμα

για ένα λινό κυμάτισμα για μια νεφέλη
μιας πεταλούδας τίναγμα το πούπουλο ενός κύκνου
για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη.
Κι ο αδερφός μου;

Αηδόνι αηδόνι αηδόνι,
τ’ είναι θεός; τι μη θεός; και τι τ’ ανάμεσό τους;

“Τ’ αηδόνια δε σ’ αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες”.

Δακρυσμένο πουλί, στην Κύπρο τη θαλασσοφίλητη

που έταξαν για να μου θυμίζει την πατρίδα,
άραξα μοναχός μ’ αυτό το παραμύθι,
αν είναι αλήθεια πως αυτό είναι παραμύθι,
αν είναι αλήθεια πως οι άνθρωποι Δε θα ξαναπιάσουν
τον παλιό δόλο των θεών.

αν είναι αλήθεια

πως κάποιος άλλος Τεύκρος, ύστερα από χρόνια,
ή κάποιος Αίαντας ή Πρίαμος ή Εκάβη
ή κάποιος άγνωστος, ανώνυμος που ωστόσο
είδε ένα Σκάμαντρο να ξεχειλάει κουφάρια,
δεν το ‘χει μες στη μοίρα του ν’ ακούσει
μαντατοφόρους που έρχουνται να πούνε
πως τόσος πόνος τόση ζωή
πήγαν στην άβυσσο

για ένα πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη.

Μπαλάντα στους άδοξους ποιητές των αιώνων

Από θεούς κι ανθρώπους μισημένοι,
σαν άρχοντες που εξέπεσαν πικροί,
μαραίνονται οι Βερλαίν· τους απομένει
πλούτος η ρίμα πλούσια και αργυρή.
Οι Ουγκό με «Τιμωρίες» την τρομερή
των Ολυμπίων εκδίκηση μεθούνε.
Μα εγώ θα γράψω μια λυπητερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που ‘ναι

Αν έζησαν οι Πόε δυστυχισμένοι,
και αν οι Μπωντλαίρ εζήσανε νεκροί,
η Αθανασία τούς είναι χαρισμένη.
Κανένας όμως δεν ανιστορεί
και το έρεβος εσκέπασε βαρύ
τους στιχουργούς που ανάξια στιχουργούνε.
Μα εγώ σαν προσφορά κάνω ιερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που’ ναι.

Του κόσμου η καταφρόνια τούς βαραίνει
κι αυτοί περνούνε αλύγιστοι κι ωχροί,
στην τραγική απάτη τους δομένοι
πως κάπου πέρα η Δόξα καρτερεί,
παρθένα βαθυστόχαστα ιλαρή.
Μα ξέροντας πως όλοι τούς ξεχνούνε,
νοσταλγικά εγώ κλαίω τη θλιβερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που ‘ναι

Και κάποτε οι μελλούμενοι καιροί:
«Ποιος άδοξος ποιητής» θέλω να πούνε
«την έγραψε μιαν έτσι πενιχρή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που ‘ναι;»

Κώστας Καρυωτάκης

Το Πρώτο Σκαλί

Εις τον Θεόκριτο παραπονιούνταν
μιά μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης·
«Τώρα δυό χρόνια πέρασαν που γράφω
κ’ ένα ειδύλιο έκαμα μονάχα.
Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι.
Αλλοίμονον, είν’ υψηλή το βλέπω,
πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα·
και απ’ το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι
ποτέ δεν θ’ αναιβώ ο δυστυχισμένος».
Ειπ’ ο Θεόκριτος· «Αυτά τα λόγια
ανάρμοστα και βλασφημίες είναι.
Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
νάσαι υπερήφανος κ’ ευτυχισμένος.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο
πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.
Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο
πρέπει με το δικαίωμά σου νάσαι
πολίτης εις των ιδεών την πόλι.
Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι
και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.
Στην αγορά της βρίσκεις Νομοθέτας
που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα».

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης