Τί να πρωτοπεί κανείς για το θέμα: μέγα ζήτημα τα τροχαία.Κάργα μεγάλο θέμα…
Όση έμφαση δίνω τόσο σοβαρή είν’ η κατάσταση. Κωμοπόλεις χάνονται ετησίως.
Κάποιες ευτυχείς συγκυρίες πρίν κάμποσα χρόνια μου χάρισαν την ευκαιρία να παρακολουθήσω ένα σεμινάριο, σαν από ‘κεινα του Ιαβέρη, το οποίο είχε ως αντικείμενο τη λεγόμενη Αμυντική Οδήγηση.
Το πρώτο μισό μέρος του σεμιναρίου είχε τον προφανή σκοπό να ευαισθητοποιήσει τους οδηγούς, ενώ το δεύτερο μας έμπαζε στην πράξη: ζωντανά στο τιμόνι, μάθαμε –ή καλύτερα γνωρίσαμε- κάποιες τεχνικές προκειμένου ν’ αποφεύγουμε «αναπάντεχους» κινδύνους. Το ‘αναπάντεχους’ κλείνεται στα εισαγωγικά γιατί –όπως λένε- το πάν στην οδήγηση είναι η κατά το δυνατό έγκαιρη πρόβλεψη των λαθών των άλλων.
Το κείμενό μου δε θα πατάει στο δεύτερο σκέλος των σεμιναρίων αλλά στο πρώτο: στο μελιστάλαχτο’ στην ευαισθητοποίηση και στις στατιστικές. Στις φωτογραφίες θυμάτων και στα σοκαριστικά βίντεο. Μ’ άλλα λόγια δε θ’ αναφερθώ στους τρόπους που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για ν’ αποφύγουμε το «μοιραίο», μα θα σας πώ γι’ αυτά που συνήθως το προκαλούν.
Το 2004, οκτώ στους δέκα οδηγούς οδηγούσαν βράδυ Σαββάτου(κι εσύ είσαι κάπου) και μετά τη φωτιά στα σαββατόβραδα, υπό την επήρεια αλκοόλ. Προσοχή: δε λέω ότι και οι οκτώ ήταν υπέροχοι, ότι και οι οκτώ ήταν σκνίπες. Λέω ότι τα αλκοτέστ θα τους έβγαζαν όλους σκάρτους και στο τμήμα πάρ’ τους. Κι επίσης υπονοώ ότι εσύ που δεν ήσουν σουρωμένος οδηγούσες πλάι σ’ άλλους οκτώ σουρωμένους και μαστουριόρε ε ντε γκομενέτε.
Το 2004 πολλοί ήταν εκείνοι(δε θυμάμαι πόσοι, αλλά ήταν όντως μπόλικοι) που οδηγούσαν με τα μάτια κλειστά επειδή οι τσίμπλες δεν τ’ άφηναν ν’ ανοίγουν. Έλεγαν «δε πά’ στο διάολο, είναι τρείς και δεν μπορώ να το παρατήσω και να πάρω ταξί».
Το 2004 πολλοί ήταν οι μεθυσμένοι και νυσταγμένοι με τα φώτα νυσταγμένα και βαριά, που εγκατέλειψαν μια για πάντα τις οικογένειές τους επειδή λόγω της νύστας «είδαν κάποιον παπά να διασχίζει το δρόμο» και έστριψαν αμέσως το τιμόνι προς την κολώνα(δεν το λέω εγώ παιδιά, καταγεγραμμένη παραίσθηση είναι), που είχαν το κάθισμα σε τόσο κακή κλίση που ν’ αντιδράσουν δεν πρόλαβαν, που ο ένας τους αγκώνας έπαιρνε αέρα και τ’ άλλο τους χέρι έπαιζε με τις ταχύτητες, που είχαν δυνατά τη μουσική και δεν πρόλαβαν ν’ ακούσουν την κόρνα, που μίλαγαν στο κινητό(το οποίο αποσπά την προσοχή κατά 400%!), που συνάντησαν την απόλυτη ελευθερία(και μετά τον Άγιο Πέτρο) στα 200 χλμ/ώρα στην Ποσειδώνος.
Σκατά ξεμέθυστα: προχθές άκουσα για μια Ferrari που έγινε κάρβουνο στην παραλιακή. Έτρεχε λέει με 300 χλμ. σχεδόν! Τά ‘θελε ο κώλος του: η θεία του η συνεπιβάτισσα πού ‘ταν 62 χρονών τά ‘θελε;
Η οδήγηση είναι πάν’ απ’ όλα θέμα ευθύνης! Έτσι τουλάχιστον μας είχε πεί ο επαγγελματίας οδηγός που έκλεισε εκείνο το σεμινάριο.
Βέβαια κι εγώ που ενστερνίζομαι το τελευταίο, έχω φερθεί κάποιες φορές ανεύθυνα: όλοι είμαστε μαλάκες, άλλωστε έτσι αποκαλούμαστε και μεταξύ μας!
Υπάρχει και κάτι άλλο όμως: τα εμπόδια κατά της στάσης υπευθυνότητας που θέλει κανείς να τηρεί.
Εμείς που έχουμε αυτό το blog είμαστε φίλοι παιδιόθεν. Πάμε λοιπόν συχνά βόλτες και αρκετές είναι οι φόρες που χρησιμοποιούμε το δικό μου αυτοκίνητο.
Θέλοντας να είμαι υπεύθυνος και νιώθοντας ότι δεν είναι απίθανο να βρεθώ ως οδηγός αντιμέτωπος με κινδύνους, ζητώ από τους πίσω επιβάτες να ασφαλίζονται, καθότι το να ασφαλίζονται οι πίσω είναι κρισιμότερο από το να ασφαλίζεται ο συνοδηγός.
Το έχω πει αρκετές φορές στον Toolman, στον Bigmouth, στον Tsita και στον Dimitri. Σε ‘σένα Irlande δεν το έχω ζητήσει γιατί είσαι τυχερός και δεν έχεις μπεί στ’ αμάξι. Όσες φορές λοιπόν –να πούμε- τό ‘χω ζητήσει έχω καταλήξει να αισθάνομαι αμήχανα: να νιώθω φλωριάρης. Αποθαρρύνεται η προσπάθειά μου να φερθώ πιο υπεύθυνα.
Οπωσδήποτε ο Toolman και οι λοιποί δεν είναι οι μόνοι των οποίων η άρνηση θά ‘κανε τον κάθε οδηγό να αισθανθεί αμήχανα.
Το να «δένονται» οι πίσω το ζήτησα δέκα φορές περίπου… Δεν το ζητάω πια από κανέναν. Και βέβαια κ α ν ε ί ς δε δένει αυτόβουλα τις πίσω ζώνες ασφαλείας. Όσοι οδηγείτε δεν είναι δύσκολο να το παρατηρήσετε. Αν λοιπόν ποτέ τρακάρω μετωπικά, ενώ εγώ ο δεμένος μπορεί και να ζήσω, ο πίσω ο άδετος θα πάει στον αγύριστο παρέα με το νόμο διατήρησης της ορμής.
Άρα, ενώ μιλάμε για υπεύθυνη οδήγηση και ισχυριζόμαστε με βδελυγμία ότι είναι σημαντικό αυτή να τηρείται, δεν αναφέρουμε ότι πολλές φορές οι κοινωνικοί παράγοντες την καθιστούν αρκετά δύσκολη.
Πρέπει οι Έλληνες οδηγοί να γίνουμε πιο υπεύθυνοι. Σίγουρα το υπουργείο μεταφορών που θά ‘πρεπε να μπολιάσει στα προγράμματά του μαθήματα σαν το σεμινάριο που είχα παρακολουθήσει τότε, δε μας βοηθά να γίνουμε πιο υπεύθυνοι. Αντ’ αυτού χορηγεί άδειες οδήγησης με τις γνωστές ανούσιες και ως επί τω πλείστον απαράδεκτες διαδικασίες. Επίσης, οι εταιρείες που παράγουν αυτοκίνητα ερεθίζουν τους αφελείς οδηγούς προωθώντας τα αυτοκίνητα πολλές φορές με άξονα προβολής την ιλλιγιώδη ταχύτητα που μπορούν αυτά να προσφέρουν(100 χιλιόμετρα σε 10 δεύτερα είν’ αυτά). Μην παρεξηγηθώ: η επιτάχυνση είναι πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό’ ο τρόπος με τον οποίον προβάλλεται πιστεύω πως βλάπτει. Τα αυτοκίνητα δεν είναι τα αξεσουάρ και τα παιχνίδια των μεγάλων. Είναι καί αυτό, μα πρώτα είναι μέσο μετακίνησης που πρέπει κανείς να το χειρίζεται με προσοχή.
Έλληνες κλείνω μ’ αυτό για να μην ξεχνιόμαστε κιόλας:
14. December 2007
9 Σχόλια