Siteseein.gr Blog

Don’t do it

Ε ντε τυροπιτέ

New Kids of the Block

Απολαύστε το Step by Step, πού ‘ναι γαμάτο και φευγάτο:

Dark reflections!

Φεύγει μόνιμα για το Πακιστάν ο Σάκης Ρουβάς

Στο Πακιστάν σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες πρόκειται να εγκατασταθεί και μάλιστα επ’ αόριστον ο δημοφιλής τραγουδιστής Σάκης Ρουβάς. Το απρόσμενο γεγονός θα πραγματοποιηθεί προσεχώς μια και φήμες θέλουν το Ρουβά να ετοιμάζει τις βαλίτσες του την ερχόμενη μάλιστα εβδομάδα. Θα πάει να συνεχίσει εκεί την καριέρα του.
Ήδη στους κύκλους της ενημέρωσης άρχισαν να εγείρονται απορίες για την τόσο περίεργη και ανεξήγητη απόφασή του.

Προσωπικά ως Jimatos δεν ένιωσα έκπληξη μόλις στενός συνεργάτης του καλλιτέχνη, μου επιβεβαίωσε την πληροφορία.

Κι αυτό διότι περίπου δυο χρόνια πριν και σε τελείως ανύποπτη στιγμή ένας φίλος μου είχε επί λέξη ρωτήσει το Ρουβά: «Ρουβά, αν διατηρείς ακόμη ένα παιδικό όνειρο, ποιό είν’ αυτό; Για πες μου ρε μεγάλε: να βρεθείς μπροστά σε κοινό εκατοντάδων χιλιάδων ή τίποτ’ άλλο – κι εγώ δεν ξέρω τί; Τίποτα πονηρό ας πούμε…»
Και του απάντησε τότε ο Ρουβάς: «Τρύφωνα(γιατί Τρύφωνα τονε λένε το φίλο μου), να σου πω κάτι; Δε θα το πιστέψεις. Εγώ είχα ένα όνειρο ανέκαθεν. Μη σου πω κιόλας από τότε που ήρθα στον κόσμο… Πώς να το πούμε αλλιώς, από τότε που γεννήθηκα! Γιατί ‘ντάξει, δε βγήκα από τον κώλο εγώ! Πάντα είχα και θα έχω ευσεβείς πόθους. Καταλαβαίνεις… Είναι κάτι που πρέπει να έχει όλος ο κόσμος και ιδίως το κοινό που το λατρεύω και με λατρεύει. Το όνειρο που είχα πάντα Τρύφωνα λοιπόν, είναι να πάω στο Πακιστάν! Και γράψ’ το όπως τ’ άκουσες στη συνέντευξη! Σιγά μην το θυμάται ο κόσμος μετά από χρόνια… Μόνο η παρέα του Siteseein.gr τα συγκρατεί αυτά αλλά καλό είναι να γνωρίζεις οτι κάτι τέτοια κωλοπαίδια εγώ τά ‘χω γραμμένα στ’ αρχίδια μου!»
Εγώ το θυμάμαι τ’ όνειρο. Και νά που τώρα ο Σάκης ο Ρουβάς ο λαρυγγοπρόσωπος με τις πεταχτές αυτάρες και το παρδαλό προγούλι ε ντε φουά γκρα, ε ντε φουέγιε, ε ντ’ αμίγκο ε ντε λα μαγκέν ντε βοτανίκ, γουστάρει και φέυγει. Πάει στο Πακιστάν που γι’ αυτόν είναι το παν. Ετοιμάζει τα βαλιτσόνια, χώνει τα κωλομπιθρόξυλα μέσα και φεύγει για την Ασία να πά’ να κάνει παρέα στον Μπόρατ.

Πέτρος Κωστόπουλος

Gala – Freed From Desire

Ναι, θυμίζει κάτι δεκαεννιάχρονους καγκουρόβλαχους που λούζονται με μπίρες, τραβάνε το μαλλί κάγκελο στη ζελεδούρα και φοράν γυαλιά που θυμίζουν τη μύγα στα χελονονιτζάκια στο Punda Beach της Πάρου, αλλά εμένα μου θυμίζει επίσης και εποχές πού ‘μουνα μπέμπης και μ’ άλλαζε η μάνα μου. Έλα, ωραίο είναι! Θυμίζει τέλη ενενήντα, αρχές δυο χιλιάδες, πρώτες διακοπές και τέτοια κόλπα!

Death in Vegas – Dirge

Awsome…

Funny games

Ωραίος είναι ο Χάνεκε. Μάγκας. Ταλεντάς. Μουργόλυκος και στην απάτη μπόλικος.
Είδα πριν καμιά δεκαριά μέρες την εν λόγω ταινία του που γύρισε καμιά δεκαριά χρόνια πριν. Όχι. Μαλακία είπα. Παλαιότερα γιατί το Φάνυ γκέημς δεν προβλήθηκε το ‘99 αλλά το ‘97. Περνάνε τα χρόνια και δεν ξαναγυρνάνε. Πάει-πάει-πάει και πίσω δε γυρίζει πια.

Πολύ φευγάτη ταινία! Μια φωτογραφία κι αυτή της κοινωνίας. Ένα έργο που επιχειρεί να αποτυπώσει ρεαλιστικά τη βίαιη άποψη της κοινωνικής νοσηρότητας που είναι κυρίαρχο πρόβλημα του δυτικού κόσμου. Δεν είναι παρά η ιστορία δυο πιτσιρικάδων που για λόγους “ψυχαγωγίας” μπουκάρουν -με την πρόφαση να δανειστούν μερικά αυγά από τους καλούς τους γείτονες- σ’ ένα σπιτικό. Τα αυγά που γυρεύουν όμως σπάνε… Και μετά το σπάσιμο των αυγών, ακολουθεί ένα ανακάτεμα στο στομάχι. Ένας εμπαιγμός με τη ζωή, κυριολεκτικά και ρομαντικά, μιας αθώας και συμπαθέστατης οικογένειας. Μιας οικογένειας πρότυπο της δυτικής κοινωνίας και δη της γερμανικής. Σχεδόν ο Χάνεκε μας καταπιέζει να δούμε την αλήθεια της ωμής βίας’ μιας βίας τόσο ωμής όσο τα αυγά.

Κι είναι μάγκας όπως προανέφερα. Γιατί για να προβάλλεις τόσο διαυγώς και συνάμα καλλιτεχνικά τη βία, θέλει να “τό ‘χεις” και λίγο. Κι όντως αυτό κάνει ο Χάνεκε! Προβάλλει ρεαλιστικά και ταυτόχρονα καλλιτεχνικά την τρομακτική, την πολύ τρομακτική εκδοχή της βίας: την υποβόσκουσα, που σιγοβράζει πίσω από το φρέσκο και ευγενές πρόσωπο του νεαρού εγκληματία. Δεν είναι λίγο να καταφέρνεις να σου βγεί αυτή η αλχημεία. Είναι ένα κατόρθωμα που σηκώνει βραβεία…

Αυτός ο σκηνοθέτης σου πετάει κάτι ωραία γκρο πλαν με τη μάπα της πρωταγωνίστριας πρησμένη, το σελοτέηπ να της κόβει το στόμα, τα μάτια της έτοιμα να πεταχτούν σαν από ελατήρια, το φρύδι να συνοφριώνεται κακομοίρικα με το διπλανό του και τον ιδρώτα να τρέχει σαν καταρράκτης πάνω στο μέτωπο. Σου πετά μετά την απουσία των μουσικών ‘ντιριντάχτα’ για να σε μπάσει στο κλίμα τόσο αποτελεσματικά που νομίζεις ότι είσαι στημένος στην απέναντι πολυθρόνα του σαλονιού τους. Αρμέγει τους ηθοποιούς πού ‘χει στη διάθεσή του και καταφέρνει να σου πετάξει και τις ερμηνείες που θα ζωντανέψουν την ταινία: τον οικογενειάρχη τον λυπάσαι, το νιώθεις ότι είναι καντέμης, οτι τονε τρώει τον πούλο. Συμπάσχεις μαζί του τόσο που φαντάζεσαι τον πατέρα σου στη δεινή του θέση κι ανατριχιάζεις. Το τελευταίο είναι εν τέλει κι ο σκοπός του έργου πέραν της χαλαρωτικής αναψυχής που κατορθώνει να σου προσφέρει ως κινηματογραφικό πόνημα.

Το Φάνυ γκέημς δεν είχε ένα “σενάριο πλοκής”. Είχε ένα σενάριο μανιφέστο. Κι αυτό είναι το κύριο γνώρισμα αυτής και όλων των ταινιών που της μοιάζουν.
Πρόπερσι γυρίστηκε ξανά ως Funny Games U.S. από τον ίδιο σκηνοθέτη αλλά στην αμερικάνικη έκδοσή της και με πρωταγωνίστρια τη Ναόμι Γουότς. Όταν ξεκίνησα να παρακολουθώ αυτήν την έκδοση είδα ότι η μοναδική διαφορά με την πρωταρχική έκδοσή της, ήταν -μα το θεό- οι πρωταγωνιστές και η ομιλούσα γλώσσα. Κι έτσι “πάτησα το οφ” προτού πατήσω το δεύτερο μισό της. “Ανούσιο εγχείρημα να γυρίσεις ξανάμανα την ίδια ταινία”, είπα μέσα μου αλλά ύστερα σκέφτηκα πως ο Χάνεκε ήταν εκείνος που αποφάσισε να το κάνει. Ποιός ξέρει, ίσως για να κάνει πιο μέηνστριμ(που λένε και στα ελληνικά) αυτό το μανιφέστο και να μπορέσουν κι οι παντός τόπου Αμερικάνοι να ανοίξουν τα μάτια τους…

Miss Kittin – Frank Sinatra

Μια μέρα ο Tsitas με τα ράστα από τη Νέα Σμύρνη όπου δεν προπόνευε ο Κυράστα(αλλά τον έχωσα για ομοιοκαταληξία), είχε πάει να γλεντήσει στο Hall στου Ψυρρή όπου έπαιζε η Caroline Hervé, η μελαχρινή ντιζέιτσα που θυμίζει γκέησα. Γαμώ και τριγαμώ! Δεν έχω να γράψω τίποτα γιατί βαριέμαι να γράφω για εσάς τους μαλάκες που κάθεστε και μας διαβάζετε! Έχω μόνο να σας επώ πως εδώ και καμιά βδομάδα οι σκοπιές μου(γιατί είμαι και φανταρίδης) έχουν αποκτήσει νοήμον νόημα! Κι ότι απ’ του Φλεβάρη τα μέσα κυκλοφοράει και ο τελευταίος της δίσκος που γαμά τα πολυμέσα, ονόματει BatBox. Περιέχει ήχους σαν κι αυτόν που βάνω εδώ: