
To remain pessimistic found, in this hour of distress
Till decayed, derelict down
In this shower of pretence
Εισαγωγή με κλασικίζουσα μουσική, ένα διαχρονικό solo που ΜΟΝΟ ο Mackintosh μπορεί να γράψει, ένα riff βγαλμένο από τις αρχές των 90′ς και ξεκινά να τραγουδάει ο θεός Holmes τους παραπάνω στίχους. Ντελίριο. Ανοίγουν οι ασκοί του Αιόλου. Τα riff διαδέχονται το ένα το άλλο και τα περισσότερα κομμάτια είναι συγκλονιστικά. Πρώτη φορά υπάρχει αυτός ο όγκος στους Lost ,πρώτη φορά γράφουν κομμάτια με τόσες πολλές αλλαγές και με τόση ποικιλία από riff.
Επίσης οι ταχύτητες μερικών κομματιών είναι πρωτάκουστες για Lost, για ΑΛΛΗ μια φορά leaders not followers. Τι να πω πλέον, δε ξέρω, οι λέξεις ωχριούν στο μεγαλείο αυτής της μπάντας.
Μετά το ανυπέρβλητο one second είναι οτι μα οτι καλύτερο έχουν κυκλοφορήσει. Ο χρόνος θα δείξει και μόνον ο χρόνος αν θα αντέξει και στην σύγκριση με τα παλαιότερα αριστουργηματά τους. Είμαι σίγουρος οτι μπορεί.
Πάντα αδημονούσα για τις συναυλίες τους, πάντα αδημονούσα για να τραγουδήσω μαζί τους όσο πιο δυνατά μπορώ με την φάλτσα φωνάρα μου , τώρα όμως ήρθε και η γαμημένη ώρα που θα χτυπηθούμε κιόλας με τον bigmouth! Τα καινούρια κομμάτια ενδείκνυνται για moshing και κοπάνημα, σαν το ρολόι να γύρισε πολυυυυύ πίσω, νιώθω αυτήν την λαχτάρα να πάω να τους δω ζωντάνα λες και θα πάω να τους δω πρώτη φορά στην ζωή μου.
Σε όλα τα καινούρια κομμάτια με πιάνει ανατριχίλα, δε ξέρω πόσο γραφικός ή πόσο ρομαντικός ή πόσο μαλάκας είμαι, αλλά στο last regret προς το τέλος πάντα ένα δάκρυ είναι έτοιμο να κυλήσει…
Περιμένω Γιωργάκη να γυρίσεις να μου πεις τι από τα 3 είμαι.


October 11th, 2009 at 11:23 am
Ap’ta 3,mallon eisai to makrytero…
October 11th, 2009 at 6:01 pm
Η λέξη μαλάκας ωχριά μπροστά στο μεγαλείο-βασίλειο της μαλακίας που σε δέρνει.