Siteseein.gr Blog

Πριν καμιά βδομάδα, επ’ ευκαιρία της λήξης της εξεταστικής μου(ελπίζω της προτελευταίας) και με δεδομένο πως δεν έχουν μείνει και πολλά μαθήματα να παρακολουθήσω, παίρνω τη βαρβάτη και τρομερή απόφαση να βγάζω ένα “φοιτητικό” χαρτζιλίκι μέχρι τον Αύγουστο που θα πάω φαντάρος: κι αγόρασα τη Χρυσή Ευκαιρία για να βρω τη μεγάλη ευκαιρία του εξαμήνου που θ’ ακολουθήσει. Ο χρόνος που περισσεύει σε ‘μένα προσωπικά σε καθημερινή βάση δεν είναι περισσότερος από τέσσερις ώρες. Κι αυτό συγκρατήστε το για να με θυμάστε όποτε ακούτε «τετράωρο». Για να λέτε «α ρε Τζιμάτο, ό,τι έχεις πάνω σου είναι φευγάτο!»
Είναι λοιπόν η πτυχιακή στη μέση, είναι και τα μαθήματα πιο πέρα’ έδωσα κι εγώ σημασία στις αγγελίες που προσφέρουν ημιαπασχόληση.
Αφού μάρκαρα περίπου δέκα αγγελίες, εκδήλωσα ενδιαφέρον σε κάποια που αναφερόταν σε μια εταιρεία που προσφέρει τηλεφωνικές υπηρεσίες σε εταιρείες σταθερής τηλεφωνίας. Οι νεαροί σουρουκλεμέδες και οι ηλικιωμένοι που γυρεύουν να συμπληρώσουν ένσημα προκειμένου να βγουν στη σύνταξη, είναι προφανές πως θα ήταν δεκτικοί προς μια τέτοια θέση. Συνήθως αυτές οι ομάδες του πληθυσμού τρέχουν να κάνουν τους τηλεφωνητές. Έτσι κι εγώ που είμαι σουρουκλεμές. Για έξι μήνες –σκέφτηκα- θα κάνω το βλάκα τα πρωινά και το διψασμένο για γνώση τ’ απογεύματα. Θα ‘χω δε κι ένα χαρτζιλίκι μπας και πάω καμιά εκδρομή στο εξωτερικό.
Τηλεφώνησα λοιπόν στην ΑΛΦΑκάτι… Κάπως έτσι λέγεται η εταιρεία. Έκλεισα ένα τηλεφωνικό ραντεβού πριν δύο Δευτέρες. Υποδέχτηκε εμένα και τα υπόλοιπα πρόβατα που είχαν εκδηλώσει όμοιο ενδιαφέρον για τη δουλεία, ένας χαριτωμένος χοντρούλης ο οποίος μας συστήθηκε ως έκτακτος αντικαταστάτης του (μέγα)προέδρου της εταιρείας. Θύμιζε εκείνο το δικηγόρο με την «άλλο Πέπη κι άλλό πρέπει»’ το Λεωτσάκο. Συμπαθητικός. Ήταν ο κ. Γκυζιώτης. Και το ημερολόγιο έγραφε Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου 2008.
Ο κ. Γκυζιώτης –μεγάλο μοσχάρι-, αφού μας μάζεψε σε μια σάλα με σοβαροφανή επίπλωση και διακόσμηση κι αφού έπαψε να κουβεντιάζει για σημαντικά έγγραφα και λοιπά κουραφέξαλα με τη νοστιμούλα γραμματέα που μας έμπασε στη σάλα, ξεκίνησε μ’ ένα διαρκές χαμόγελο σαν εκείνο του Πόρκυ Πίγκ να μας ενημερώνει για την εταιρεία και τη δουλειά που θ’ αναλαμβάναμε. Άρχισ’ ένα μονόλογο που από μια στιγμή κι ύστερα έφτανε στ’ αυτί μου σα συναγερμός… Προσευχόμουν μέσα μου να το βούλωνε το γαμήδι το στόμα του για νά ‘φευγα γιατί είχα ζαλιστεί. Ο τύπος ήταν φάτσα τηλεφωνητή και το επιβεβαίωνε: μίλαγε τόσο τυποποιημένα, τόσο γοργά, τόσο βαρετά…
Προσέξτε τώρα τί διάολο μας έλεγε: για την εταιρεία και τη μακραίωνη ιστορία της στα βάθη του χρόνου, για την επιτυχημένη συνεργασία της με την Hellas Online, την OnTelecoms, τη Vivodi και για παρεμφερείς(αληθινές’ δεν έχω αντίρρηση) μαλακιούλες. Τόνισε εν συνεχεία πως από πίσω βρίσκεται η ΙΝΤΡΑΚΟΜ(Ω! Τς, τς, τς… Εδώ είμαστε είπα κι εγώ! Γαμώ ε;) και πως ως τηλεφωνητές θα μπορούσαμε με λίγη θέληση να ταΐζαμε κόσμο ίσα με τα εγγόνια μας. Να βγάζαμε λεφτά με ουρά, μ’ άλλα λόγια. Η δουλειά μας είπε, ήταν να κάναμε κλήσεις ενοχλώντας τα διάφορα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις προκειμένου να προωθούνται τα πακέτα προσφορών της Hellas Online. Και προχώρησε μετά στα κεράσια’ εκεί που θέλω να σας πάω κι εγώ δηλαδή: αναφέρθηκε στις μηνιαίες αποδοχές. Για τις τέσσερις ώρες ημερησίως που διάλεξα εγώ οι αποδοχές ήταν 400 ευρώ. Το ξαναγράφω: για τις τέσσερις ώρες ημερησίως που διάλεξα εγώ οι αποδοχές ήταν 400 ευρώ. Καθαρός μισθός. Και στο μικτό μισθό περιλαμβάνονταν ένσημα. Επίσης: αν ο τηλεφωνητής συμπλήρωνε μια αίτηση πώλησης πακέτου θα πριμοδοτούταν με ένα ευρώ γι’ αυτήν.
Έχουμ’ εν ολίγοις: 

Μπαίνει η Τρίτη και ξεκινάω σα μαλάκας να δουλέψω. Παίρνω και τρένο γιατί μένω στον Πειραιά και αυτή η παπαριά βρίσκεται στη Λιοσίων: να οδηγείς ο ίδιος μέχρι εκεί ασύμφορο είναι. Ενημερώνομαι ξανά σχετικά με το πώς έχουν τα πράματα από κάποια στρουμπουλούλα πενηντάρα που θα ήταν και η επόπτρια του τηλεφωνικού κέντρου.
Τα πράματα όμως τώρα ήταν κάπως διαφορετικά: ενώ η πρόσληψη σύμφωνα και με την αγγελία ήταν άμεση, οι τρεις πρώτες μέρες θεωρούνταν εκπαιδευτικές. Δεν περιλαμβάνονταν στη μισθοδοσία. Και σα να μην έφτανε αυτό: εάν δεν συμπληρώναμε έστω μια αίτηση πώλησης δε θα μας προσλάμβαναν. Ας πάει στην ευχή αυτό…
Εγώ έκαμα μια αίτηση από την πρώτη κιόλας μέρα. Είχα την τύχη μετά από περίπου 250 κλήσεις να πέσω σε κάποιο φοιτητή που θα δεχόταν συνδρομή στην Hellas Online. Κι εξασφάλισα μια θέση με καθαρό μισθό 400 ευρώ, είπα μέσα μου.
Κι έρχεται η περασμένη Παρασκευή. Η χοντρούλα επόπτρια –Αγγελική στο όνομα’ δεν το ανέφερα παραπάνω- μου ανακοίνωσε πως από τη Δευτέρα που πέρασε θα προσλαμβανόμουν.
Κι ακολουθεί και μια ακόμη σύντομη ενημέρωση, “λεπτομέρεια” αυτή τη φορά:
«Αν Δημήτρη μου, δε συμπληρώσεις 40 αιτήσεις μέσα σ’ ένα μήνα, να υπολογίζεις πως ο καθαρός σου μισθός θα είναι ο αριθμός των αιτήσεών σου επί 9 ευρώ». Και με κοίταξε στα μάτια μ’ ένα ελαφρύ συγκαταβατικό χαμόγελο που μόλις που το διέκρινες στην άκρη των χειλιών της. Περίμενε να δει την αντίδρασή μου και να συνεχίσει βάζοντάς με να υπογράψω το χαρτί της πρόσληψης «για να τελειώνει με ‘μενα»…
Τώρα είχαμε:

«Ε… Τα ένσημα;» τη ρωτάω κι εγώ όντας στην αρχή διστακτικός και προβληματισμένος.
«Τα ένσημα κανονικά!» μου απαντά σα να ξαφνιάζεται.
«Ναι» λέω, «δεν πρέπει όμως να συμπληρώνεται ο καθαρός για να παίρνουμ’ ένσημα;» Και συμπληρώνω έχοντας την έυλογη απορία στο κεφάλι μου: «ο μικτός πόσος είναι;»
Σα να μην περίμενε τις ερωτήσεις. Σα νά ‘χε μπροστά της έναν πού ‘ταν δεκαεννιά χρονών και θέλει να πιάσει δουλειά αγνοώντας τελείως τα νομικά θέματα. Σα να σκέφτηκε «σε περίεργο πέσαμε…»
«Δεν ξέρω, δεν μπορώ να σου πω αυτό που ρωτάς, εγώ είμαι εδώ υπεύθυνη για να σας βοηθάω…» και λοιπές μπούρδες μου ξεστόμισε!
Επέμεινα. Ζήτησα να δω το λογιστή της εταιρείας. Αυτή αρνήθηκε. Ξαναεπέμεινα. Δέχτηκε. Πήγε στο λογιστή κι επέστρεψε ύστερ’ από τρια λεπτά: «σχολάει Δημήτρη μου, θέλεις από Δευτέρα;» μού ‘πε κι απομακρύνθηκε δήθεν εκτάκτως για κάποια δουλεία λίγο πιο πέρα. Τη φώναξα ξανά μετά από ένα λεπτό: «κοιτάξτε, θα ήθελα οπωσδήποτε να μιλήσω με κάποιον ανώτερο σας» της είπα αποφασισμένα. Ύστερα από μερικές πρόσθετες αρνήσεις και συνεχή επιμονή από πλευράς μου κατευθύνθηκε κάπως εκνευρισμένα στο τηλέφωνό της. Μού ‘κανε νόημα και πήγα προς τα ‘κεί για να πάρω τ’ ακουστικό.
Στην άλλη άκρη ήταν ο Γκυζιώτης ο μπούμπης… Που απαντούσε τόσο αφηρημένα στις πολύ συγκεκριμένες ερωτήσεις μου…
Λογομαχήσαμε. Ήρεμα μεν, αλλά χωρίς να έχω πάντα χαμηλή φωνή: διεκδικούσα τα όσα μου υπόσχονταν την πρώτη μέρα: καθαρό –πεντακάθαρο- μισθό των 400 ευρώ και ένσημα!
Και όχι 9 ευρώ επί μερικές αιτήσεις το μήνα! Που συνήθως δεν ξεπερνούν τις 15! Το ημερολόγιο έγραφε Παρασκευή 29 Φεβρουαρίου 2008.
Και γνώριζα από την πρώτη μέρα πως θα πήγαινα εκεί για 400 ευρώ! Όχι για λιγότερα από 150! Όπως μ’ ενημέρωσαν την τέταρτη μέρα αναιρώντας τα όσα είπαν αρχικώς! Δηλαδή επί τέσσερις ημέρες πήγαινα εκεί τ σ ά μ π α!
Πήγαν να με κοροϊδέψουν. Και κοροϊδεύουν τους περισσότερους!
Τάζουν πολλά και δίνουν λίγα! Ελάχιστα… Όσο για τα ένσημα, αμφιβάλλω πολύ αν κολλούν!
Αυτή η τηλεφωνική εταιρεία συνεργάζεται με μεγάλες εταιρείες σταθερής τηλεφωνίας!
Χρησιμοποιώντας ως επί τω πλείστον αφελείς νεαρούς που κόβουν αιτήσεις για το τίποτα ενώ νομίζουν ότι βγάζουν λεφτά!
Ο Γκυζιώτης μου υποσχέθηκε στο τηλέφωνο ότι τη Δευτέρα που πέρασε θα ενημερωνόταν από το ΙΚΑ για αποδοχές μικρότερες του καθαρού μισθού(!). Εγώ τη Δευτέρα τηλεφώνησα στην εταιρεία για να «παραιτηθώ».
Και είμαι σίγουρος ότι το ίδιο κάνουν πολλοί άλλοι. Όμως μέχρι τη στιγμή που καταλαβαίνεις την απάτη και παραιτείσαι βγάζεις δουλειά για λογαριασμό τους!
Και είναι ντροπή που υπάρχουν τέτοιες εταιρείες! Αν το καλοσκεφτείτε αυτή η μέθοδος εκμετάλλευσης ίσως είναι οικονομικό έγκλημα.
Οι υπόλοιποι τηλεφωνητές που γνώρισα εκεί μέσα δεν είχαν πάνω από δυο βδομάδες! Είναι ολοφάνερη η εκμετάλλευση! Είναι φανερό ότι η εταιρεία αυτή δε φορολογείται για ένα μεγάλο κομμάτι του προσωπικού!
Είναι κ α ρ α γ κ ι ό ζ η δ ε ς! Είναι κλέφτες! Και αναρωτιέμαι τί διάολο άλλο τρέχει μ’ αυτούς!

Και διαδώστε το. Γιατί πιστεύω ότι πρέπει να υπάρχει ακόμα περισσότερη επιφύλαξη από αυτές τις αγγελίες της συμφοράς.