Μέσα στο τρέξιμο, στο άγχος, στην κούραση, στην κίνηση και τη μουντάδα που εκπέμπουν τα πρόσωπα που βλέπουμε γύρω μας ξαφνικά ένα απόγευμα με αναστάτωσε το γέλιο κάποιων παιδιών που παίζανε στο δρόμο! Όχι δεν πρέπει να γράψω γι’ αυτό γιατί ο χρόνος περνάει πιο γρήγορα από ό,τι νομίζουμε και τα παιδιά σε λίγο δεν θα είναι πια παιδιά και μετά από χρόνια θα το διαβάζω και θα θλίβομαι! Σκέφτομαι και λέω ότι εκείνη φταίει που τα βλέπω όλα με αυτήν τη ματιά και με τη μυρωδιά αυτή του θανάτου.
Μάλλον κάποιος την έβαλε να με αγκαλιάσει! Εγώ βέβαια έκανα τα πάντα για να την βγάλω από πάνω μου, όμως αυτή ήρθε κοντά μου φορώντας ένα αγγελικό προσωπείο και εγώ μάσησα και σου αφέθηκα και της είπα “αφού δεν φεύγεις έλα να κάνουμε πράγματα μαζί”. Έλα να παίξουμε σαν παιδιά που ζουν σε έναν άλλο κόσμο πιο όμορφο και να πετάξουμε στα σύννεφα και άμα πέσουμε να αγκαλιάσουμε τη γη και να μυρίσουμε το χώμα. Όμως αυτή δεν μου έκανε την χάρη, έμεινε δίπλα μου αλλά πετούσε από πάνω μου σαν αερικό και με κοιτούσε με τα δικά μου τα μάτια αλλά αγριεμένα, φορούσε το δικό μου χαμόγελο αλλά ήταν ειρωνικό…
Δεν ξέρω αν το κατάλαβες αλλά εκείνη είναι η μοναξιά που όσο αναγκαία και αν είναι για να βρει ο καθένας τον εαυτό του, να τον γνωρίσει να τον παρατηρήσει και να τον ερμηνεύσει, στο ποσοστό που μπορεί, τόσο βασανιστικά και με άφθονο άλγος περνούν τα λεπτά και οι ώρες που θα σε κρατάει στην αγκαλιά της.
Όμως η μοναξιά είναι σπουδή και πρέπει να τη ζητήσεις γιατί και αυτοί που ποτέ τους δεν προβληματίστηκαν έρχεται κάποια στιγμή που το πικρό της χάδι θα τους συναντήσει όσο και αν το αποφεύγουν!
Αν πάμε όμως στην άλλη άκρη μοιάζει η εποχή μας να έχει τιμωρηθεί για την αλαζονεία της και για όλα αυτά που συμβαίνουν, με την αρρώστια της αναγκαστικής μοναξιάς αυτής που δεν έχει γοητεία, δε σε μαθαίνει τίποτα που απλά οδηγεί πολύ κόσμο της σύγχρονης κοινωνίας σε κατάθλιψη ή στη εμφάνιση ψυχολογικών προβλημάτων. Αυτά τα προβλήματα οδηγούν σε ακραίες περιπτώσεις σε αυτοκτονίες και σε χρήση σκληρών ναρκωτικών(ή και σε λιγότερο ακραίες σε χρήση μαλακών). Σε ποιο συχνές περιπτώσεις αυτά τα προβλήματα οδηγούν σε αντικοινωνικές συμπεριφορές αλλά και πολλές περιπτώσεις σε προβλήματα υγείας! Επίσης κάτι συχνό είναι η αναζήτηση επικοινωνίας στο διαδύκτιο για την εύρεση συντρόφου ή φίλων!
Ναι, ίσως είναι αλήθεια το ότι ο άνθρωπος μονάχος πορεύεται, ζει και επιβιώνει ανάμεσα σε πλήθος άλλους μόνους, παλεύει και πεθαίνει μόνος αλλά αυτό έχει διαφορά από την σύγχρονη αρρώστια των μεγάλων πολιτειών που είναι η μοναξιά του περιθωρίου.
Makis T.

February 29th, 2008 at 1:41 pm
Ωραίες οι ζωγραφιές σου ρε!
…Καλλιτέχνη! Χεχε!
March 3rd, 2008 at 1:38 am
ΟΛΟΙ ΛΙΓΟ-ΠΟΛΥ ΕΧΟΥΜΕ ΝΙΩΣΕΙ ΜΟΝΑΞΙΑ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΚΥΡΕΥΣΕΙ.ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΤΟΣΟ ΜΑΥΡΑ ΣΤΗ ΖΩΗ.ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΣ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΕ ΚΑΝΟΥΝ ΝΑ ΝΙΩΣΕΙΣ ΟΤΙ ΑΞΙΖΕΙΣ ΝΑ ΖΕΙΣ ΓΙΑ ΑΥΤΑ.
ΤΟ ΞΕΡΩ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΑ ΠΙΑ ΑΛΛΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ.ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣ ΗΛΙΘΙΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΑ.
March 3rd, 2008 at 9:29 am
Χαχαχα… Γιατί “ηλίθιο κατασκεύασμα”;!
March 3rd, 2008 at 10:22 am
χαχαχα!! αυτή η ατάκα μου θυμίζει τον Μπέζο!
March 4th, 2008 at 1:32 am
TO HΛΙΘΙΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΚΡΥΦΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΜΕΝΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΜΑΚΗ ΤΑΚΗ
March 5th, 2008 at 12:49 pm
Το ζήτημα είναι, τί κάνει κανείς για την μοναξιά του, πέραν τού να την επισημαίνει. Και αν η μοναξιά του είναι επιλογή; Συνειδητή ή ασυνείδητη;
Κι αν η μοναξιά μας είναι μια “υπεκφυγή”, η ζωή περνά, και αυτά που χάσαμε ίσως ποτέ δε θα μάς δοθούν ξανά!
Ο καλύτερος τρόπος να ΖΗΣΕΙ κάποιος, σίγουρα δεν είναι η μοναξιά, αλλά η ενεργός παρουσία ενός ανθρώπου!
Με ανάλογο δυναμικό, προσδοκίες, επιδιώξεις, φιλοσοφία, στόχους ζωής.