Το Πρώτο Σκαλί
Εις τον Θεόκριτο παραπονιούνταν
μιά μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης·
«Τώρα δυό χρόνια πέρασαν που γράφω
κ’ ένα ειδύλιο έκαμα μονάχα.
Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι.
Αλλοίμονον, είν’ υψηλή το βλέπω,
πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα·
και απ’ το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι
ποτέ δεν θ’ αναιβώ ο δυστυχισμένος».
Ειπ’ ο Θεόκριτος· «Αυτά τα λόγια
ανάρμοστα και βλασφημίες είναι.
Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
νάσαι υπερήφανος κ’ ευτυχισμένος.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο
πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.
Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο
πρέπει με το δικαίωμά σου νάσαι
πολίτης εις των ιδεών την πόλι.
Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι
και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.
Στην αγορά της βρίσκεις Νομοθέτας
που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα».
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

July 20th, 2007 at 9:12 am
Βάλε ότι label θέλεις στο κάτω μέρος του ποστ: ποίηση, ποίημα, ποιήματα όπως θες.
July 20th, 2007 at 11:31 am
Γιατί, τα ποίηματα που είχα γράψει εγώ δεν ήταν ωραία; Σκίζανε…
July 20th, 2007 at 11:32 am
Στο σχολείο το είχαμε το “πρώτο σκαλί”‘ το θυμάμαι….
July 21st, 2007 at 2:46 am
τι θυμάσαι ρε κακομοίρη;
εσύ στο σχολείο φώναζες να τον μπήξω ή να μη τον μπήξω;!
July 22nd, 2007 at 9:54 am
bravo paidia gia tin poiotiki anavathmisi tou blog! Kai xekinises kai me ekpliktiko poiima. (an kai o,ti kai na valeis apo Kavafi…)