Siteseein.gr Blog

Όχι αλήθεια.

Μου είχε ξεμείνει ένα iPhone 2G (που δεν ήρθε ποτέ Ελλάδα) το οποίο για κάποιο λόγο είχα αποφασίσει να το κρατήσω για πειράματα. Με οδηγίες από το androidalot.com έβαλα για δοκιμή το (πετσοκομμένο) Android OS.

Ενδιαφέρον πείραμα, έχει ένα χαβαλέ να το βλέπεις αλλά μέχρι εκεί. Είναι σχετικά αργό, η οθόνη δεν είναι ακριβής (αλλού πατάς και άλλα πατιούνται), και δεν έχει ούτε καν mail app.

Για όποιον το σκέφτεται να πω ότι δεν γίνεται να το χρησιμοποιήσεις “κανονικά” γιατί δεν έχει power management οπότε η οθόνη δεν σβήνει ποτέ και το iPhone ζεσταίνεται πάρα πολύ.

Άντε πάρε και ένα μικρό video:

Ρε τι είναι αυτοί οι erdinger γαμώ το ξεσταύρι μου μέσα! Ρε δεν υπάρχουν λέμε! Δεν υπάρχουν! Είναι το απόλυτο crossover , είναι η μπάντα η οποία έχει κομμάτια που μπορεί να ακούσει η μάνα σου και να πει τι γλυκές μελωδίες είναι αυτές και στο καπάκι να μπει το επόμενο κομμάτι και να κάνει ακόμα και έναν άπλυτο metalhead με μπλούζα Vomitory να χεστεί επάνω του από την καφρίλα.
Οι dillinger είναι σίγουρα οτι καλύτερο έχει να επιδείξει η σκληρή μουσική και όχι μόνο, είναι το επιστέγασμα του συνθετικού μεγαλείου, είναι το melting pot των μουσικών ειδών, είναι αυτή η ελεγχόμενη καφρίλα, είναι αυτή η αγνή επιθετικότητα, είναι αυτή η ένταση, είναι αυτό το απίστευτο συναίσθημα πόρωσης που σου βγάζουν τα κομμάτια τους, είναι αυτό το χαμόγελο ικανοποίησης που έχεις μετά το πέρας κάθε κομματιού. Είναι η απόλυτη μουσική εκσπερμάτωση, είναι η απόλυτη “ονειρώξης” χαχα, είναι η Ελένη Μενεγάκη των μπαντών , η απόλυτη και αιώνια ΚΑΥΛΑ.
Είναι σίγουρα οι Faith no More της γενιάς που μεγάλωσε με τον Καραβανέα, πιο σκληροί ναι, πιο τεχνίτες ναι, με ισάξιο συνθετικό ταλέντο, με καλύτερο τραγουδιστή όχι, αλλά με όλα τα φόντα να αφήσουν ιστορία.
Κύριοι και κύριοι από την οικογένεια των μπατζήδων over and out, farewell…

Επιτέλους κάτι που με συγκίνησε τόσο ώστε να “ξε-μουχλιάσω”, να “ξε-σνομπάρω” και να “ξε-κουβαλήσω” να κάνω μια ανάρτηση σε αυτό το χιλιοταλαιπωρημένο blogίδιο!

2 μήνες σχεδόν περίμενα αυτό το live, εκ των οποίων τις τελευταίες 2 βδομάδες ήμουν σίγουρος ότι δεν θα πάω, γιατί τα άλλα τα ρεμάλια απαξίωναν να παραβρεθούν και να με συνοδεύσουν – ο καθένας για τους δίκους του λόγους.

Τέλος πάντων, η ουσία είναι ότι πήγα, και όχι μόνο αυτό, αλλά ήταν και ακριβώς όπως περιμενα: αναπάντεχα εξαιρετικοί!!!

Άψογοι προς το κοινό τους και Εγγλέζοι(!) στο ραντεβού τους, βγήκαν ακριβώς (μα ακριβώς) 9.30, και έπαιξαν ασταμάτητα για 1.5 ώρα. Εντάξει, θα μπορούσαν να παίξουν κι άλλο, αλλά σε τελική ανάλυση, ποιος παίζει πάνω από 1 ώρα και 30 λεπτά; Ούτε οι Lamb of God δεν τα κάνουν αυτά! Χο χο χο!!

Ήχος τέλειος, πειραματισμοί με synthάκια από τον Urbanowicz  απόλυτα πετυχημένοι, και μια βαθιά, μπάσα, αισθαντική φωνή (σαν του Τoolman) από τον κ@υλωτ!κό Tom Smith, συνέθεταν το σκηνικό!

Τέρμα τα λόγια, ήρθε η ώρα για το mainstream (έτσι όπως κατάντησε) πλην κλασσικό και εξαιρετικό Munich, αν και έλεγα να βάλω από το In this light and on this evening, το ομώνυμο ή το Bricks and Mortar, που ήταν επίσης πολύ δυνατά!

από κάποιον James Galea. Ίσως το πιο ψαρωτικό τρυκ με τραπουλόχαρτα που έχω δει.

… δεν φτάνουν ούτε για πλάκα για να δεις έστω τα βασικά.

Είναι μακράν η ωραιότερη πόλη που έχω πάει μέχρι τώρα (τα έχει πει ο  Tsitas) και δύσκολα θα βρεθεί κάποια να την ξεπεράσει (έχουμε και την άλλη μεριά του Ατλαντικού βέβαια).

Στα γρήγορα:

• Το μετρό σε πάει παντού. Επίσης βρωμάει παντού.
• Οι γάλλοι μιλάνε μια χαρά αγγλικά αν χρειαστείτε (εμείς δεν χρειαστήκαμε – α ρε τιμημένο Saint Paul )
• Το Λούβρο θέλει 1-2 μέρες από μόνο του. Τετάρτη – Παρασκευή μετά τις 18:00 έχει €6 αντί για €9.50.
• Οπωσδήποτε για το μετρό εισητήριο Paris Visite ανάλογα με τις μέρες που μένεις (1-2-3-5) για απεριόριστες διαδρομές.
• Πρωινό σε οποιονδήποτε Paul.
• Στην Champs-Elysees Σάββατο βράδυ οι αντιπροσωπείες αυτοκινήτων ήταν ανοικτές και μερικές έχουν και δικό τους bar, τέλειο!
• Οπωσδήποτε επίσκεψη στον ναό: Applestore στο Carousel du Louvre.
• Στον Πύργο του Eiffel έχει πολύ ουρά αλλά αξίζει, απίστευτη θέα. (μπορείς να κάνεις και reservation εισητήρια).
• Παγωτό σε οποιοδήποτε Amorino.
• Lafayette Galleries δεν λένε και τίποτα, πολύ αποπνικτικά κατά την γνώμη μου.
• Μονμάρτη εννοείται και η πλατεία μαζεύει πολύ κόσμο και πολλούς καλλιτέχνες.

Όπως είπα, αν γινόταν έφευγα αύριο για μόνιμη εγκατάσταση εκεί.

Πριν 9 χρόνια:

και σήμερα:

Matt Derbyshire.

* 0-1

[photos via redplanet - sport24pics]